Rikthimi i Zotit
Shkruan: Prof.Dr. Metin İzeti
Ka diçka thellësisht të lodhur në frymëmarrjen e botës sonë sot. Nëse kthejmë kokën pas, njerëzimi mori një vendim të madh rreth tre apo katër shekuj më parë: vendosi të rritej, të ndërtonte muret e arsyes, të ndizte dritat e laboratorëve dhe, gradualisht, ta përcillte Zotin me respekt por me vendosmëri drejt derës së jashtme. Menduam se duke e larguar Atë nga sheshi i qytetit, nga shkenca, nga ligjet dhe nga përditshmëria, do të bëheshim plotësisht të lirë. Besuam se mekanika e saktë e progresit do të mjaftonte për të mbushur çdo zbrazëti.
Por sot, mes gjithë këtij shkëlqimi teknologjik dhe komoditeti që kemi arritur, po ndiejmë një lloj të ftohti që asnjë ngrohës modern nuk e largon dot. Kemi ndërtuar qytete gjigante, por jemi më të vetmuar se kurrë. Kemi mjetet për të komunikuar në sekonda me skajin tjetër të rruzullit, por e kemi të vështirë të lidhemi me atë që kemi përballë, e aq më pak me veten. Largimi i Zotit nuk na la pa një figurë fetare; na la pa një busull morale absolute, pa atë dritën e ngrohtë që i jepte kuptim vuajtjes dhe që na kujtonte se nuk jemi një grumbull i rastësishëm atomesh në një univers indiferent.
Prandaj, po rritet në heshtje një ndjesi se ka ardhur koha ta ftojmë Zotin përsëri në shoqërinë tonë. Kjo nuk do të thotë të zhbëjmë shkencën apo të kthehemi në epokat e errëta të dogmave të ngurta. Nuk bëhet fjalë për të ndërtuar mure të reja, por për të rindërtuar urën më të rëndësishme: atë mes njeriut dhe Transhendentit. Ta kthesh Zotin në shoqëri do të thotë të rikthesh përulësinë aty ku ka zënë vend arroganca jote, të rikthesh shenjtërinë e jetës aty ku gjithçka është kthyer në mall tregtie, dhe të mbyllësh plagën e madhe të kuptimit që na mundon çdo natë kur fikim dritat.
Është koha të kuptojmë se liria e vërtetë nuk ishte arratisja nga Krijuesi, por bashkëudhëtimi me Të. Shoqëria jonë ka nevojë për një shpirt, për një dritare të hapur drejt përjetësisë, sepse vetëm duke u lidhur sërish me Burimin e gjithçkaje mund të gjejmë paqen që na ka ikur ndër gishtat e tre shekujve të fundit.

