Ai që nuk e humbi shpresën në pemën e thatë: Një bisedë me Zekerijjain a.s.

Shkruan: Prof.Dr. Metin Izeti

MARKETING

Thonë se ai ende rri në atë mihrab të Kudusit, ku dikur hynte te Merjemi dhe shikonte mrekullinë e frutave jashtë stine, duke kuptuar se Dora që jep pa shi, jep edhe fëmijë pa farë. Jo si hije e një pleqërie të shterpë, por si dëshmi e gjallë se çfarë do të thotë të mbjellësh farën e lutjes në tokën e thatë të shpresës, edhe kur të gjithë rreth teje thonë se është e pamundur. E megjithatë, kur takohesh me të, sytë e tij nuk janë sytë e dikujt që u vra nga populli i tij me sharrë, siç thonë disa . Janë si dy burime që pasqyrojnë thellësinë e një besimi që nuk u thye as nga thika e vrasësve, as nga shterpësia e viteve. Rreth nesh, muret e tempullit mbajnë kujtimin e një njeriu që falej i vetëm natën, duke pëshpëritur emrin e Tij me një zë që nuk donte të zgjonte askënd tjetër përveç Tij. Ulem pranë tij nën hijen e një peme ulliri që dikur ishte dëshmitare e lutjes së tij të fshehtë.

Unë: O Zekerijja, o bir i Berekhijjasë, o pasardhës i Sulejmanit dhe Davudit, ty të thërrasin. Thuhet se ti ishe marangoz, që punoje drurin me duart e tua dhe ushqeje familjen nga mundi yt . Si është të jesh njëkohësisht njeri i drurit dhe njeri i lutjes, që prek me dorë atë që krijohet dhe me shpirt Atë që krijon?

Zekerijjai a.s.: (Fytyra e tij rrezaton një dritë të ngrohtë si druri i vjetër i ullirit, i lëmuar nga vitet e lutjeve. Sytë i ka të thellë si pusi nga ku nxirrte ujë për të larë duart para namazit. Mjekrën e bardhë e ledhaton ngadalë, si dikush që flet me kohën) Druri, o bir, është i gjallë. Kur e pret, ai qan. Kur e formon, ai mban formën tënde. Unë punoja drurin dhe mendoja për pemën e thatë që nuk jep më fryt. Dhe pyesja veten: “A kam unë ndonjë ndryshim nga ajo pemë?” Trup im ishte plakur, kockat më ishin dobësuar, koka më ishte zbardhur nga thinjat . Dhe unë kisha grua që nuk lindte fëmijë. Ishim dy pemë të thata në një kopsht të shkretë. Por unë nuk pushoja së luturi. Sepse pema, edhe e thatë, në pranverë mund të lulëzojë përsëri, nëse uji i faljes së Tij e prek.

Unë: Ti ishe kujdestar i Merjemes, asaj vajze të pastër që jetonte në tempull. Thuhet se hyje tek ajo dhe gjeje ushqim jashtë stine. Si ishte ajo mrekulli?

Zekerijjai a.s.: (Sytë i shkëlqejnë me një dritë të veçantë) Merjemi ishte si një zog i bardhë në një kafaz të artë. Familja e saj ma kishte besuar mua kujdestarinë, sepse unë isha më i devotshmi i tyre . Kur hyja në atë dhomë ku ajo falej, unë ndieja një qetësi të çuditshme. Dritë që nuk vinte nga dritaret, por nga fytyra e saj. Një ditë, kur hyra, pashë pranë saj fruta që nuk ishte stina e tyre: pjepra në dimër, hurma në pranverë . Unë u çudita dhe e pyeta: “O Merjeme, nga vjen kjo?” Ajo më shikoi me sytë e saj të pastër dhe tha: “Kjo është nga Allahu. Se Allahu e furnizon atë që do, pa masë” . Dhe unë, në atë çast, kuptova se Ai që jep fruta jashtë stine, mund të japë edhe fëmijë jashtë moshës. Dhe unë ngriva aty, në këmbë, dhe fillova të lutem.

Unë: Ti u lute aty, në atë çast, pa pritur?

Zekerijjai a.s.: (Buzëqesh butë) Po, o bir. Nuk lëvizja nga vendi. Zëri m’u ngrit nga thellësia e shpirtit, jo nga goja. I thashë: “O Zoti im, më dhuro mua nga ana Jote një pasardhës të mirë. Ti je Ai që e dëgjon lutjen” . Dhe unë nuk thashë “më dhuro një djalë” në fillim. Thashë “pasardhës të mirë”. Sepse unë doja dikë që të trashëgonte jo pasurinë time, por pejgamberinë time, fenë time, thirrjen time . Unë kisha frikë nga të afërmit pas meje, se mos e humbnin rrugën e drejtë . Dhe unë doja dikë që të mbante pishtarin kur unë të bija.

Unë: Dhe engjëjt të thirrën aty, duke u lutur.

Zekerijjai a.s.: (Psherëtimë e lehtë, si era që lëviz perdet e tempullit) Ndërsa unë isha në këmbë, duke u lutur, engjëjt më thirrën: “Allahu të sjell lajmin e gëzuar për Jahjain, që do të vërtetojë fjalën e Allahut, do të jetë prijës, do të jetë i dlirë dhe pejgamber nga të mirët” . Unë u drodha nga gëzimi dhe habia. Por njeriu, o bir, edhe kur sheh mrekullinë, pyet. Unë thashë: “Zoti im, si mund të kem unë djalë, kur unë kam arritur pleqërinë e thellë dhe gruaja ime është sterile?” . Dhe zëri erdhi: “Ashtu! Zoti yt thotë: ‘Kjo është e lehtë për Mua. Unë të krijova ty më parë, kur nuk ishe asgjë'” .

Unë: Dhe ti kërkove një shenjë.

Zekerijjai a.s.: Po, kërkova një shenjë, jo për të provuar fuqinë e Tij, por për të qetësuar zemrën time. Dhe Ai tha: “Shenja jote është që nuk do të flasësh me njerëzit tri netë (e tri ditë), edhe pse je i shëndoshë” . Unë dola nga tempulli dhe u tregoja atyre me shenja: “Madhëroni Atë në mëngjes dhe mbrëmje” . Tri ditë heshtje, o bir. Tri ditë duke folur vetëm me Të, me sy, me zemër, me lot. Dhe në fund të atyre tri ditëve, gruaja ime mbeti shtatzënë dhe lindi Jahjain.

Unë: Jahjai… ai djalë që Zoti e quajti “emër i papërsëritur” . Thuhet se ishte i pari që mbajti këtë emër.

Zekerijjai a.s.: (Sytë i mbushen me lot gëzimi) Po, Zoti im tha: “Ne nuk i kemi dhënë këtë emër askujt para tij” . Jahjai ishte i veçantë që nga lindja. I dhamë mençurinë që në fëmijëri, e bëmë të butë dhe të pastër, të devotshëm ndaj prindërve të tij, jo të ashpër dhe të padëgjueshëm . Dhe unë e shikoja atë fëmijë që rritej dhe mrekullohesha. Si mund të dilte nga dy pemë të thata një filiz kaq i gjallë? Dhe kuptova se Zoti im nuk ka nevojë për pranverë për të lulëzuar pemët. Mjafton që Ai të thotë “Bëhu!” dhe ajo bëhet.

Unë: Por jeta jote nuk mbaroi me gëzim. Thuhet se ti vuajte shumë nga populli yt. Disa thonë se të vranë, se të sharruan përgjysmë, sepse nuk mund të duronin thirrjen tënde .

Zekerijjai a.s.: (Fytyra i errësohet për një çast, por sytë mbeten të qetë) Pejgamberët, o bir, nuk vdesin në shtrat gjithmonë. Unë thirra popullin tim për vite me radhë. Disa më besuan, shumica më kundërshtuan. Ata më kërcënonin, më përndiqnin, më tallnin. Një ditë, ata erdhën të më vrisnin. Unë ika dhe u fsheha në një pemë, thonë . Por ata më gjetën dhe e sharruan atë pemë me mua bashkë. Po, o bir, trupi im u nda në dysh. Por shpirti im nuk u nda kurrë prej Tij. Dhe unë vdiqa duke buzëqeshur, sepse e dija se do takoja së shpejti Jahjain tim, që ishte vrarë para meje, po ashtu dhunshëm . Dy pemë të thata kishin lulëzuar, dhe dy lule ishin këputur para kohe. Por fara e tyre mbeti në tokë.

Unë: Thuhet se ti ke një vend të veçantë në Xhenet, dhe se çdo pejgamber që hyn atje, sheh pallatin tënd dhe habitet nga bukuria e tij.

Zekerijjai a.s.: (Buzëqesh butë) Unë nuk di gjë për pallate, o bir. Unë di vetëm për atë mihrab ku falesha natën dhe qaja për një djalë. Por ata që dinë më shumë se unë, thonë se Zoti i do ata që e thërrasin në fshehtësi, me zë të dridhur, me zemër të thyer. Dhe se Ai u jep atyre në botën tjetër atë që as syri nuk ka parë, as veshi nuk ka dëgjuar. Nëse unë kam ndonjë pallat atje, ai është ndërtuar me lotët e mi të natës, me dridhjen e zërit tim kur thosha “Rabbi” në errësirë.

Unë: Një pyetje për ditët tona. Sot, njerëzit humbin shpresën shpejt. Nëse nuk u vjen një fëmijë pas disa vitesh martesë, nëse nuk u realizohet një ëndërr pas disa përpjekjesh, ata dorëzohen. Çfarë u thua atyre?

Zekerijjai a.s.: (Ngrihet dhe shikon nga horizonti) Thuaju: Unë u luta për një djalë për dekada të tëra. Flokët m’u thinjën, kockat m’u dobësuan, trupi m’u plak. Por gjuha ime nuk u lodh kurrë së thëni “Rabbi”. Unë pashë Merjemen me fruta jashtë stine dhe nuk thashë: “Pse ajo aty, e unë jo?” Unë thashë: “Nëse Ai i jep asaj pa shi, pse nuk mund të më japë mua pa farë?” . Mos e krahasoni veten me të tjerët. Krahasoni veten me veten tuaj të djeshme: a jeni më afër Tij sot se dje? Dhe kur të lodheni duke pritur, mbani mend se unë prita një jetë të tërë. Dhe në fund, Ai më dha jo vetëm një djalë, por një pejgamber. Ai nuk vonon kot. Ai vonon për të na mësuar se vlera e gjësë që vjen, matet me gjatësinë e pritjes.

Unë: Dhe për ata që ndihen si pemë të thata, që mendojnë se nuk kanë më asgjë për të dhënë?

Zekerijjai a.s.: (Vë dorën mbi supin tim) Unë isha pema më e thatë në kopsht. Dhe Ai më bëri të lulëzoj. Ti nuk e di se çfarë fsheh toka nën këmbët e tua. Ndoshta rrënjët e tua janë më të thella se rrënjët e pemëve më të gjalla. Mos e quaj veten të thatë, se Ai që krijoi ujin nga guri, krijon jetën edhe nga pluhuri. Vazhdo të lutesh. Vazhdo të pëshpëritësh emrin e Tij në errësirë. Se dëgjimi i Tij nuk shuhet kurrë, edhe kur zëri yt të jetë shuar nga pleqëria.

Unë: Një fjalë të fundit për ata që do ta lexojnë këtë bisedë?

Zekerijjai a.s.: (Filloi të bëhet i tejdukshëm, duke u përzier me dritën e muzgut që hyn nëpër dritaret e tempullit) Thuaju: Mos u trembni nga thinjat. Ato janë dëshmi se keni mbijetuar deri këtu. Mos u trembni nga shterpësia. Ajo është mundësi për mrekulli. Dhe kur të shihni një pemë të thatë në dimër, mos thoni: “Kjo vdiq”. Thoni: “Ndoshta në pranverë do të lulëzojë”. Sepse unë pashë pemën time të thatë të lulëzojë me Jahjain. Dhe ajo lule, edhe pse u këput shpejt, la pas një erë të mirë që nuk zhduket kurrë. Lutuni si unë, me zë të ulët, me zemër të hapur, me durim të pafund. Dhe pastaj prisni. Sepse Ai që dëgjoi lutjen time në pleqëri, dëgjon edhe lutjen tuaj në çdo moshë.

(U zhduk si një pëshpëritje nëpër muret e tempullit, duke lënë pas vetëm erën e drurit të vjetër dhe një kujtim se diku, në fillim të kohës, një plak i thinjur kishte qëndruar në këmbë duke u lutur për një djalë, dhe Ai ia kishte dhuruar atë, jo sepse e meritonte, por sepse nuk ishte lodhur kurrë së kërkuari. Dhe unë kuptova se çdo njeri që lutet në errësirë, me zë të dridhur, me sy të mbyllur, mban në vete një pjesë të shpirtit të Zekerijjait. Dhe ai shpirt, edhe nëse trupi i tij sharrohet përgjysmë, nuk vdes kurrë, sepse fara e tij mbetet në tokë dhe lulëzon në brezat që vijnë.)

MARKETING