Ai që mbajti fjalën kur vëllai u ngjit në mal: Një bisedë me Harunin a.s.

Shkruan: Prof.Dr. Metin Izeti

MARKETING

Thonë se ai ende qëndron në atë luginë ku rëra mban gjurmët e dy vëllezërve që ecnin bashkë drejt një Faraoni që mendonte se ishte zot. Jo si hije e lavdisë së Musait, por si kujtim i gjallë se çfarë do të thotë të jesh zëri i atij që nuk flet dot, dhe shpina e atij që mban peshën e një kombi të tërë. E megjithatë, kur takohesh me të, sytë e tij nuk janë sytë e dikujt që jetoi nën hijen e vëllait. Janë si dy burime të qeta që pasqyrojnë një dritë të veçantë: dritën e atij që pranoi të ishte i dyti, që të vërteta të mëdha mund të mbijetonin. Rreth nesh, era e Sinait sjell erën e mannës dhe kujtimin e një populli që deshi të kthehej prapa. Ulem pranë tij nën hijen e një peme që dikur ishte dëshmitare e bisedës së Zotit me vëllain e tij.

Unë: O Harun, o bir i Imranit, o vëlla i Musait, o zë që fole kur fjalët e vëllait tënd nuk rrjedhin dot, ty të thërrasin. Thuhet se ti ke lindur tri vjet para Musait, në një kohë kur faraonët vrisnin djemtë e izraelitëve . Si ishte të mbijetoje kur mijëra foshnje vriteshin përreth teje?

Haruni a.s.: (Fytyra e tij mban atë qetësinë e dikujt që ka parë shumë, por zemra i rreh ende me dhimbjen e atyre ditëve) O bir, unë linda në një vit lirie, kur shpata e Faraonit pushonte. Por vëllai im Musa lindi në vitin e vdekjes. Nëna jonë e vuri në një arkë dhe e hodhi në Nil, duke i besuar Zotit më shumë se çdo nënë tjetër. Unë isha fëmijë atëherë, por e mbaj mend atë ditë si sot. Sytë e nënës sonë që shikonin lumin duke marrë djalin e saj. Dhe unë qëndroja pranë saj, pa kuptuar se Zoti po shkruante historinë më të madhe të çlirimit. Unë mbijetova, o bir, jo sepse isha më i mirë, por sepse Zoti donte që Musa të kishte dikë pranë tij kur të vinte koha. Një zë që flet, një dorë që mban, një zemër që kupton.

Unë: Ti flet për zërin. Thuhet se Zoti të dha dhuratën e elokuencës, sepse Musait i mungonte rrjedhshmëria në të folur . Si është të jesh gjuha e vëllait tënd përpara tiranit më të madh?

Haruni a.s.: (Buzëqesh butë, si dikush që kujton një detyrë të shenjtë) Musa, o bir, kishte një pengesë në të folur. Kur fliste, gjuhën e kafshonte . Por zemra e tij ishte më e pastër se uji i burimit. Kur Zoti e thirri në atë luginë të shenjtë, Musa u tremb. Jo nga Faraoni, por nga përgjegjësia. Dhe ai u lut: “Zoti im, më jep një ndihmës nga familja ime, Harunin, vëllain tim. Forcomë me të dhe bëma pjesëmarrës në këtë detyrë” . Dhe Zoti e pranoi. Kur unë dëgjova se isha bërë pejgamber, nuk u ndjeva krenar. U ndjeva i përulur. Sepse unë nuk isha aty për lavdinë time, por për t’i dhënë zë thirrjes së vëllait tim. Kur hymë tek Faraoni, unë flisja dhe ai dëgjonte. Por të dy e dinim se fjala ishte e Zotit, jo e jona.

Unë: Dhe Faraoni, ai që thoshte “Unë jam zoti juaj më i lartë”? Si ishte të qëndroje para tij?

Haruni a.s.: (Sytë i ngrihen nga qielli, sikur sheh atë ditë) Ai ishte si një mal që binte hi, i madh në dukje, por bosh brenda. Rreth tij ishin oborrtarët, magjistarët, ushtarët. Ne hymë aty, dy burra me rroba të thjeshta, pa asnjë fuqi tjetër përveç fjalës së Zotit. Faraoni na shikoi me përbuzje dhe tha: “A nuk të rritëm ne në mesin tonë si fëmijë? Ti qëndrove me ne vite dhe pastaj vrave një njeri” . Por ne nuk u trembëm. Unë fola me atë elokuencë që Zoti më kishte dhënë, dhe Musa hodhi shkopin që u bë gjarpër. Magjistarët ranë në sexhde, por Faraoni mbeti gur. Dhe unë pashë atë ditë se zemra e tiranit është më e fortë se çdo gur, por më e brishtë se çdo xham.

Unë: Pastaj erdhi çlirimi, deti i ndarë, Faraoni i mbytur. Por sprova më e madhe ishte pas kësaj, në shkretëtirë.

Haruni a.s.: (Psherëtimë e thellë) Po, o bir. Deti u mbyll mbrapa nesh dhe ne menduam se rrugët tona ishin të qarta. Por njeriu, edhe kur sheh mrekullinë më të madhe, e harron brenda pak ditësh. Ne endeshim në atë shkretëtirë, duke ngrënë mannë nga qielli dhe duke pirë ujë nga guri që rridhte pas nesh. Por zemrat e tyre mbetën në Egjipt. Një ditë, Zoti e thirri Musain në mal për dyzet netë. Para se të ngjitej, Musa më thirri mua dhe më tha: “Më zëvendëso te populli im, mbaj rregull dhe mos ndiq rrugën e shkatërrimtarëve” .

Unë: Dhe ti mbetesh atje, me një popull të tërë që sapo kishte dalë nga robëria, pa udhëheqësin e tyre.

Haruni a.s.: (Koka i ulet për një çast) Unë qëndrova, o bir. I thashë: “Mos u trembni, vëllai im do të kthehet”. Por një njeri i quajtur Samirij, një njeri që kishte parë engjëjt dhe kishte marrë pluhur nga gjurmët e tyre, filloi të mbjellë dyshim . Ai mblodhi stolitë e arit që populli kishte marrë nga Egjiptianët dhe bëri një viç. Një viç që pëshpëriste, që bënte një zë si I gjallë . Dhe ata thanë: “Ky është zoti juaj dhe zoti i Musait. Musai e harroi”.

Unë: Çfarë bëre ti atëherë?

Haruni a.s.: (Zëri i tij ngrihet, por mbetet i qetë) Unë dola para tyre dhe thashë: “O populli im, kjo është vetëm një sprovë për ju. Zoti juaj është i Gjithëmëshirshmi, ndiqmëni mua dhe binduni urdhrit tim!” . Por ata thanë: “Ne nuk do të ndahemi nga adhurimi i tij derisa të kthehet Musa tek ne” . Unë qëndroja para tyre, vetëm, me duar bosh. Disa nga ata që më donin, qëndruan me mua, por shumica shkuan pas atij viçi. Ata më kërcënuan se do më vrisnin nëse nuk i lija të bënin atë që donin . Dhe unë zgjodha të rrija gjallë, sepse dikush duhej të ishte aty kur Musa të kthehej. Jo për të justifikuar veten, por për t’i thënë të vërtetën.

Unë: Dhe Musa u kthye. Çfarë ndodhi atëherë?

Haruni a.s.: (Lotët i shkëlqejnë në sy, por nuk rrjedhin) Kur Musa zbriti nga mali dhe pa atë pamje, e kapi zemërimi. Hodhi pllakat që mbante dhe më kapi për mjekre duke më tërhequr nga flokët . Unë nuk u zemërova, o bir. Unë e kuptova. Ai kishte lënë pas një popull dhe po kthehej për të gjetur idhuj. Por unë i thashë: “O bir i nënës sime, mos më kap mjekrën. Populli më poshtëroi dhe gati më vranë. Mos i jep armiqve shkak të gëzohen me fatin tim dhe mos më konsidero mua prej keqbërësve” . Dhe Musa, kur dëgjoi fjalët e mia, kuptoi. Ai u qetësua dhe tha: “Zoti im, falmë mua dhe vëllain tim dhe na prano në mëshirën Tënde, se Ti je më i mëshirshmi i të mëshirshmëve” .

Unë: Pas kësaj, ti vazhdove të jesh pranë tij për të gjitha vitet e bredhjes në shkretëtirë.

Haruni a.s.: Dyzet vjet, o bir. Dyzet vjet duke parë një popull që nuk mësonte dot. Kur Zoti i urdhëroi të hynin në tokën e shenjtë, ata thanë: “Shko ti dhe Zoti yt dhe luftoni, se ne këtu rrimë” . Dhe ne mbetëm jashtë asaj toke për një brez të tërë. Unë pashë brezin e vjetër të vdiste në shkretëtirë dhe brezin e ri të rritej me kujtimin e lirisë, por pa e njohur dot atë.

Unë: Dhe vdekja jote, o Harun? Thuhet se ajo ishte e veçantë.

Haruni a.s.: (Buzëqesh butë, si dikush që flet për një udhëtim të bukur) Një ditë, Zoti i tha Musait të më merrte me vete në një mal. U ngjitëm bashkë, unë dhe ai. Atje lart, pamë një shpellë nga e cila rridhte dritë. Brenda ishte një shtrat i artë dhe engjëjt që prisnin. Musa më tha: “Shtrihu këtu, o vëlla”. Unë u shtriva dhe ndjeva një qetësi të ëmbël që më mbushi gjithë trupin. Engjëlli i vdekjes erdhi dhe mori shpirtin tim pa dhimbje, si të bija në gjumë . Kur Musa zbriti dhe u tha izraelitëve se unë kisha vdekur, ata nuk e besuan. Thanë: “Ti e vrave, se kishe zili”. Atëherë Zoti i urdhëroi engjëjt të ma ngrinin trupin para tyre, që të shihnin se unë kisha vdekur vërtet . Dhe ata besuan.

Unë: Një pyetje të fundit për ditët tona. Ti ishe gjithmonë nën hijen e vëllait tënd, por pa ty, misioni i tij nuk do të kishte qenë i plotë. Çfarë u thua atyre që sot ndihen të dytë, të padukshëm, të harruar?

Haruni a.s.: (Ngrihet dhe shikon nga horizonti, tani plot yje) Thuaju: Unë isha i dyti, por Zoti më bëri të parin në një gjë: në besnikëri. Nuk ka rëndësi nëse je ai që flet apo ai që qëndron pranë. Rëndësi ka që kur vëllai yt ngjitet në mal, ti rri poshtë dhe ruan besën. Kur ai kthehet i zemëruar, ti flet butë dhe kujton se dashuria është më e fortë se çdo faj. Dhe kur të vijë vdekja, ti shtrihesh në atë shtrat drite dhe thua: “Zoti im, unë bëra atë që munda. Tani po vij te Ti”.

(U zhduk si një pëshpëritje në erën e natës mbi Sinaj, duke lënë pas vetëm erën e mannës dhe një kujtim se diku, në fillim të kohës, një vëlla kishte zgjedhur të ishte hije, që drita e vëllait të tij të shkëlqente më fort. Dhe unë kuptova se çdo njeri që qëndron besnik pas largimit të udhëheqësit, çdo njeri që ruan fjalën kur të tjerët adhurojnë viça, çdo njeri që pranon të jetë i dyti për të mbajtur gjallë të vërtetën, mban në vete një pjesë të shpirtit të Harunit. Dhe ai shpirt, në sytë e Zotit, nuk është kurrë i dyti.)

MARKETING