Ai që mësoi se dhimbja është mësuese: Një bisedë me Ejjubin a.s.

Shkruan: Prof. Dr. Metin Izeti

Thonë se ai ende rri ulur në atë kodër të Huranit, ku dikur goditi tokën me këmbë dhe uji shpërtheu për të larë dhimbjen e shtatë viteve. Jo si hije e vuajtjes së dikurshme, por si kujtim i gjallë se çfarë do të thotë të humbësh gjithçka dhe të mos humbësh veten. E megjithatë, kur takohesh me të, sytë e tij nuk janë sytë e dikujt që kaloi sprovën më të rëndë. Janë si dy burime të qeta që pasqyrojnë qiellin e një nënshtrimi që nuk kërkon shpjegime. Rreth nesh, toka e Sirisë së lashtë merr ngjyrën e artë të muzgut, dhe era sjell erën e ullinjve që kanë mbijetuar mijëra dimra. Ulem pranë tij nën hijen e një peme që dikur ishte shkopi mbi të cilin mbështetej kur këmbët nuk e mbanin më.

Unë: O Ejjub, o bir i durimit, o mik i Zotit në ditët e errëta, ty të thërrasin. Thuhet se ti ishe më i pasuri i kohës tënde, dhe më pas më i varfri. Se kishe fëmijë që mbushnin shtëpinë, dhe pastaj mbetesh vetëm me gruan tënde. Si është të kalosh nga maja e pasurisë në fundin e humbjes, pa u ankuar?

Ejjubi a.s.: (Fytyra e tij mban gjurmët e lotëve të dikurshëm, por sytë i shkëlqejnë me një dritë që nuk njeh pikëllim) Unë nuk kaloja, o bir. Unë qëndroja. Sepse ai që lëviz nga pasuria te varfëria dhe ankohet, nuk e ka kuptuar se kush e mban gjithçka në dorë. Unë pashë një ditë se gjithçka që kisha – tokat, bagëtitë, fëmijët, shëndetin – ishte hua. Zoti im m’i kishte dhënë për t’i provuar. Dhe kur i mori, unë thashë: “Atij i përket gjithçka, tek Ai kthehet gjithçka”. Por të them të vërtetën, o bir, nuk ishte humbja ajo që më dhembi. Ishte largimi i njerëzve që më kishin dashur vetëm për pasurinë time.

Unë: Thuhet se ti ishe pasardhës i Is’hakut, birit të Ibrahimit, dhe se nëna jote ishte vajza e Lutit . Rrjedh nga dy burime pejgamberësh. Si ishte të rriteshe me këtë trashëgimi?

Ejjubi a.s.: (Buzëqesh butë) Gjaku i pejgamberëve, o bir, nuk është privilegj. Është përgjegjësi. Unë e dija se nga unë pritej më shumë. Babai im më mësoi se pasuria nuk është në duart që mbajnë, por në zemrën që falënderon. Dhe unë falënderoja për çdo gjë: për çdo kokërr gruri që mbinte në arat e mia, për çdo fëmijë që më lindte, për çdo frymë që merrja. Por Zoti im donte të shihte nëse ai falënderim ishte për dhuratat apo për Dhuruesin.

Unë: Pastaj erdhi sprova. Thuhet se djalli i tha Zotit se ti ishe besimtar vetëm për shkak të pasurisë, dhe se po të të hiqej ajo, do të ndryshoje .

Ejjubi a.s.: (Psherëtimë e lehtë) Shejtani, o bir, gjithmonë fut dyshime. Por Zoti im e dinte se unë nuk isha si ata që adhurojnë për bukë. Ai më lejoi sprovën jo për të më provuar, sepse Ai e di çka fsheh zemra, por për t’u treguar njerëzve se çfarë do të thotë besim i vërtetë. Dhe filluan të bien një nga një. Së pari, bagëtitë. Një ditë, zjarri nga qielli m’i dogji të gjitha. Unë thashë: “Zoti I dha, Zoti I mori. Qoftë i bekuar emri i Tij”. Pastaj, tokat. Një stuhi e tmerrshme i shkatërroi të gjitha. Unë thashë: “Toka është e Tij, tek Ai kthehet”. Pastaj, fëmijët… (zëri i dridhet pak). Një ditë, shtëpia u shemb mbi ta. Të dymbëdhjetë, o bir. Të gjithë. Dhe unë rashë përtokë, jo duke u ankuar, por duke u falënderuar. Thashë: “Zoti më dha dymbëdhjetë yje, dhe një natë i mori të gjithë. Lavdi e falënderim për çdo çast që i pata”.

Unë: Dymbëdhjetë fëmijë… Si mund të falënderosh për humbjen e tyre?

Ejjubi a.s.: (Sytë i ngrihen nga qielli, ku yjet fillojnë të ndizen) Sepse ata nuk ishin të mitë, o bir. Ata ishin të Tijtë që m’i kishte dhënë hua. Dhe kur huamarrësi kërkon huadhënien e tij, i takon ta kthesh. Unë qava natën, por në mëngjes thashë: “Zoti im e di pse i mori. Unë nuk kam nevojë të di”. Por shejtani nuk u ndal. Erdhi tek unë dhe më pëshpëriti: “Ejjub, ti ke humbur gjithçka. Ku është Zoti yt tani?” Unë i thashë: “Ai është këtu, në zemrën time, më i afërt se fryma ime”. Atëherë ai kërkoi pushtet mbi trupin tim.

Unë: Dhe erdhi sëmundja. Ajo sëmundje e rëndë që zgjati shtatë vjet.

Ejjubi a.s.: Po, shtatë vjet. Trupi im u mbush me plagë, lëkura më qërohej, era ime u bë e rëndë. Njerëzit më larguan nga qyteti, nga frika se mos prekeshin. Më lanë vetëm në një kodër jashtë mureve, si një kafshë të egër. Vetëm gruaja ime, Rahma, mbeti me mua. Ajo më sillte ushqim, më pastronte, më mbante gjallë me duart e saj të buta. Dhe unë shikoja duart e saj dhe qaja, jo nga dhimbja, por nga mirënjohja për atë engjëll që Zoti më kishte lënë.

Unë: Thuhet se njerëzit të shmangnin, por ti nuk u bëre i neveritshëm siç thonë disa tregime. Sepse pejgamberët mbrohen nga sëmundjet që i bëjnë njerëzit të largohen .

Ejjubi a.s.: (Tund kokën me vendosmëri) Zoti im më ruajti atë që është më e rëndësishme: mendjen, gjuhën dhe zemrën. Trupi im vuante, por shpirti im ishte i shëndoshë. Unë mund të mos kisha më forcë të ngrihesha, por mundja të them gjithmonë “Elhamdulillah”. Dhe kjo ishte arma ime kundër dëshpërimit. Njerëzit shikonin lëkurën time dhe iknin. Por Zoti im shikonte zemrën time dhe qëndronte.

Unë: Dhe gruaja jote qëndroi gjithë ato vite. Deri në atë ditë kur…

Ejjubi a.s.: (Psherëtimë e thellë) Po, deri në atë ditë. Shtatë vjet kishin kaluar. Një ditë, ajo erdhi tek unë dhe më tha: “O Ejjub, sa kohë do të vazhdojë kjo? Ti je pejgamber i Zotit, pse nuk i kërkon Atij të ta heqë këtë vuajtje?” Unë e shikova atë dhe pashë në sytë e saj lodhjen e shtatë viteve, mundin, dashurinë e saj që tani po kthehej në dëshpërim. Dhe unë e kuptova se shejtani po i pëshpëriste asaj tani. I thashë: “Rahma, sa vjet jetova në shëndet të plotë?” Ajo tha: “Tetëdhjetë vjet”. Unë thashë: “Dhe sa vjet po vuaj tani?” Ajo tha: “Shtatë vjet”. Atëherë unë i thashë: “Unë nuk do t’i kërkoj Zotit tim të më heqë vuajtjen derisa të kem vuajtur aq sa kam jetuar në rehati. Unë kam turp prej Tij. Nëse Zoti më kthen shëndetin, do të të godas me njëqind kamxhikë, sepse lejove dyshimin të hyjë në zemrën tënde”. Dhe ajo u largua duke qarë.

Unë: Dhe në atë moment, kur mbete vetëm, ti u lute.

Ejjubi a.s.: (Ngrihet në këmbë me vështirësi, duke u mbështetur në shkopin që mban pranë) Unë ngrita duart nga ajo tokë e zhveshur, me trupin e rraskapitur dhe shpirtin e pastër si krishtali. Dhe thashë: “Zoti im, mua më ka goditur e keqja, dhe Ti je më i Mëshirshmi i të mëshirshmëve” . Nuk ishte ankesë, o bir. Ishte thirrje e atij që e di se vetëm një Dorë mund ta nxjerrë nga errësira. Dhe para se ta mbaroja lutjen, zëri erdhi: “Ejjub, godit me këmbën tënde tokën!” .

Unë: Dhe ti godite.

Ejjubi a.s.: (Sytë i shkëlqejnë sikur sheh atë çast para vetes) Unë u mbështeta në shkopin tim, ngrita këmbën time të dobët dhe godita atë tokë të thatë. Dhe toka u ça. Prej saj shpërtheu një burim uji, i ftohtë si dhurata e parë e pranverës. Zëri tha: “Ky është burim për t’u larë dhe për të pirë” . Unë u zhvesha dhe hyra në atë ujë. Dhe ndërsa uji më përkëdhelte lëkurën, plagët filluan të mbyllej, dhimbjet të zhdukeshin, forca të kthehej. Kur dola nga ai ujë, unë isha përsëri i ri, i shëndoshë, i fortë. Më i bukur se kurrë më parë.

Unë: Dhe Zoti të ktheu gjithçka që kishe humbur, dhe më shumë.

Ejjubi a.s.: Po. Zoti im më ktheu familjen time, dhe me ta edhe një tjetër si ata, nga mëshira e Tij . Fëmijët e mi të vdekur u kthyen në kujtim, dhe unë pata fëmijë të rinj. Pasuria ime u shumëfishua. Dhe unë kuptova se Zoti nuk merr për të marrë, por për të dhënë më shumë. Ai merr për të provuar, dhe jep për të shpërblyer.

Unë: Dhe betimi për gruan? Njëqind kamxhikët?

Ejjubi a.s.: (Qesh butë, me një dashuri të pafund) Zoti im, i Mëshirshmi, më tregoi rrugën. Ai më tha: “Merr në dorën tënde një tufë me kallinj dhe godit me të, dhe mos e thyej betimin” . Dhe unë bëra ashtu. Mora një tufë me barishte të njoma dhe e preka butësisht me të. Dhe betimi u mbajt, por dashuria ime për atë grua të shenjtë nuk u lëndua. Sepse ajo kishte qëndruar pranë meje kur gjithë bota më kishte lënë.

Unë: Pas gjithë kësaj, ti jetove edhe shumë vite. Thuhet se pate një jetë të gjatë dhe të bekuar .

Ejjubi a.s.: Jetova nëntëdhjetë e tre vjet, o bir. Pashë fëmijët e fëmijëve të mi, katër breza. Dhe Zoti im më bekoi aq shumë sa një ditë, ndërsa po lahesha, filluan të binin mbi mua karkaleca ari . Unë fillova t’i mbledh në rrobën time, dhe Zoti më tha: “O Ejjub, a nuk të bëra të pasur?” Unë thashë: “Po, o Zot, por nuk kam kurrë të ngopur nga begatitë e Tua” .

Unë: Çfarë mësimi u lë ti njerëzve të sotëm, që ikin nga dhimbja dhe vuajtja, që duan gjithçka menjëherë?

Ejjubi a.s.: (Ngrihet dhe mblidhet si për t’u larguar, por zëri i tij mbetet i qartë) Thuaju se dhimbja nuk është armik. Dhimbja është mësuese. Ajo të mëson se nuk je i përjetshëm. Të mëson se gjithçka që ke është hua. Të mëson se pas çdo nate, sado e gjatë, vjen një mëngjes. Dhe mbi të gjitha, të mëson se ka një Zot që të do aq shumë sa të sprovon, jo për të të shkatërruar, por për të të ngritur më lart. Kur të vijë dhimbja, mos u dorëzoni. Thoni: “Zoti im, më ka gjetur e keqja, por Ti je më i Mëshirshmi”. Dhe prisni. Sepse uji i shërimit gjendet nën tokën që goditni me këmbët tuaja.

Unë: Dhe për ata që humbin gjithçka?

Ejjubi a.s.: Thuaju se unë humba dymbëdhjetë fëmijë, por nuk humba shpresën. Sepse fëmijët vdesin, pasuria zhduket, shëndeti të lë, por Zoti mbetet. Dhe ai që ka Zotin, nuk ka humbur asgjë. Dhe ai që nuk ka Zotin, nuk ka fituar asgjë, edhe nëse ka gjithë botën.

(U zhduk si një pëshpëritje në erën e mbrëmjes, duke lënë pas vetëm erën e burimit që nuk shter kurrë dhe një kujtim se diku, në fillim të kohës, një njeri kishte zgjedhur të falënderonte në vend që të ankobej. Dhe unë kuptova se durimi nuk është të presësh pa bërë asgjë. Durimi është të besosh se Dora që të sprovoi, ka fuqi të të shërojë. Dhe ajo Dorë vjen gjithmonë, në çastin e duhur, kur ti e ke harruar veten dhe kujton vetëm Atë.)

MARKETING