Ylli i mëngjesit që nuk u errësua kurrë: Një bisedë me Jahjain a.s.

Shkruan: Prof. Dr. Metin Izeti

MARKETING

Thonë se ai ende rri në atë shkretëtirën e Judesë, ku era fërshëllen mes gurëve dhe kujton zërin e një njeriu që hante karkaleca e mjaltë dhe vishej me lesh deveje. Jo si hije e një pејgamberi të largët, por si dritë e gjallë se çfarë do të thotë të jesh i pastër në një botë të ndotur, të jesh i fortë në një botë të dobët, dhe të jesh zë që thotë të vërtetën edhe kur ajo të kushton kokën. E megjithatë, kur takohesh me të, sytë e tij nuk janë sytë e dikujt që u vra për një fjalë të drejtë. Janë si dy burime që pasqyrojnë pafundësinë e një qetësie që as shpata nuk mund ta prekë. Rreth nesh, rëra e shkretëtirës mban gjurmët e këmbëve të tij të zbathura, dhe era pëshpërit emrin e Tij që ai e përsëriste natë e ditë. Ulem pranë tij nën hijen e një peme të tharë që dikur ishte dëshmitare e lutjeve të tij të gjata.

Unë: O Jahja, o bir i Zekerijjait, o pejgamber që Zoti të dhuroi urtësi që në fëmijëri, ty të thërrasin. Thuhet se ti ishe i pari që mbajte këtë emër, se askush para teje nuk ishte quajtur Jahja . Si është të jesh i veçantë që nga emri, të mbash mbi supe një emër që askush nuk e ka mbajtur para teje?

Jahjai a.s.: (Fytyra e tij rrezaton një dritë të zbehtë si agimi që sapo ka lindur, por sytë i digjen me zjarrin e atij që ka parë fytyrën e engjëjve. Mjekrën e zezë e ka të shkurtër dhe rrobat e leshta i mbulojnë trupin e dobët nga agjërimet e gjata) Emri im, o bir, nuk është nder, është amanet. Zoti im thotë në librin e Tij: “Ne nuk ia kemi dhënë këtë emër askujt para tij” . Do të thotë se unë duhet të jem i denjë për këtë veçanti. Dhe unë u përpoqa tërë jetën të jem ai që Zoti donte të isha: i pastër, i devotshëm, i painteresuar për botën. Por veçantia e vërtetë, o bir, nuk është të jesh i pari që mban një emër. Është të jesh i pari që e mban atë emër me dinjitet.

Unë: Ti linde nga prindër që kishin humbur shpresën. Babai yt plak dhe nëna jote shterpë. Si është të jesh përgjigje e një lutjeje të vonuar, të lindësh kur të gjithë kishin hequr dorë?

Jahjai a.s.: (Buzëqesh butë, si dikush që kujton një histori të lashtë) Unë jam djali i asaj lutjeje që babai im bënte fshehurazi natën, me lot, me duar të ngritura, me zë që dridhej nga përulësia. Ai thoshte: “Zoti im, më dhuro mua nga ana Jote një pasardhës të mirë. Ti je Ai që e dëgjon lutjen” . Dhe unë isha ai pasardhësi i mirë. Nëna ime ishte Elizabeta, gruaja e devotshme që kishte hequr dorë nga ëndrra e amësisë . Kur engjëjt i thanë babait tim se unë do të lindja, ai u habit. “Si mund të kem një djalë kur kam arritur pleqërinë dhe gruaja ime është shterpë?” . Dhe përgjigja erdhi: “Kështu! Zoti yt thotë: ‘Kjo është e lehtë për Mua'” . Unë jam provë se për Të asgjë nuk është e vështirë. As lindja nga barku shterpë, as urtësia në moshë fëmijërore.

Unë: Urtësia në fëmijëri… Zoti thotë për ty: “Ne i dhuruam atij urtësi që në fëmijëri” . Si është të jesh fëmijë dhe të kuptosh atë që të rriturit nuk e kuptojnë?

Jahjai a.s.: (Psherëtimë e lehtë, si era që fryn mbi dunat) Unë nuk isha si fëmijët e tjerë, o bir. Nuk luaja në rrugë, nuk qeshja me zë të lartë, nuk humbisja kohë me gjëra të kota. Që i vogël, ndieja një dritë brenda meje që më tregonte rrugën. Kur babai më thoshte: “Merre librin me forcë” , unë e dija se çfarë donte të thoshte. Jo vetëm ta lexoja, por ta përvetësoja, ta bëja pjesë të vetes. Dhe unë e lexoja Tevratin me një uri që nuk shuhej kurrë. Njerëzit çuditeshin: “Si mund të kuptojë një fëmijë atë që ne mezi e kuptojmë?” Por unë e dija se ajo urtësi nuk ishte imja, ishte dhuratë. Dhe dhurata më e madhe ishte “hanan” – ajo ndjesia e thellë e mëshirës që Zoti ma futi në zemër .

Unë: Thuhet se ti jetove një jetë të thjeshtë, larg pallateve dhe luksit. Haje karkaleca e mjaltë të egër, visheshe me lesh deveje . Pse zgjodhe këtë rrugë, ti që ishe pejgamber dhe mund të kishe çdo gjë?

Jahjai a.s.: (Ngrihet dhe shikon nga shkretëtira e pafund) Unë nuk zgjodha varfërinë, o bir. Zgjodha lirinë. Pallatet të lidhin, pasuria të rëndon, rrobat e mëndafshta të bëjnë rob të trupit. Unë doja të isha i lirë për të ecur, për t’u lutur, për të thirrur. Leshi i devesë më mbronte nga të ftohtit, mjalti më ushqente, karkalecat më jepnin forcë. Nuk kisha nevojë për asgjë tjetër. Dhe kur njerëzit më shihnin, nuk shihnin një njeri që kërkonte pasurinë e tyre. Shihnin një njeri që kërkonte shpirtin e tyre. Kjo ishte liria ime: të mos kisha nevojë për asgjë që ata kishin, që ata të mos kishin asnjë pushtet mbi mua.

Unë: Ti dhe Isai a.s. ishit kushërinj, thonë . Çfarë lidhje kishe me të?

Jahjai a.s.: (Sytë i shkëlqejnë me një dritë të veçantë) Nëna ime dhe nëna e Isait ishin motra. Ne lindëm në të njëjtën kohë, unë gjashtë muaj para tij . Disa thonë se u takuam në barkun e nënave tona . Kur unë fillova të thërrisja njerëzit për pendim, Isai ishte ende fëmijë. Por unë e dija se ai ishte i veçantë. Unë isha ai që përgatisja rrugën për të, që i thosha popullit: “Pas meje vjen një pejgamber më i madh se unë. Pendohuni dhe përgatituni për ardhjen e tij” . Kur u rritëm, ne u takuam shpesh nëpër kodrat e Kudusit. Bisedonim për Zotin, për njerëzit, për misionin tonë. Ai ishte më i butë, unë më i ashpër. Ai fliste për mëshirë, unë flisja për pendim. Por të dy e dinim se pa pendim nuk ka mëshirë, dhe pa mëshirë pendimi është i kotë.

Unë: Ti i thërrisje njerëzit të pendoheshin, të ktheheshin tek Zoti. Por një ditë, ti u ndeshe me pushtetin.

Jahjai a.s.: (Fytyra i errësohet për një çast, por sytë mbeten të qetë) Po, o bir. Sundimtari i asaj kohe, Herodi, donte të martohej me gruan e vëllait të tij, Herodianën. Kjo ishte e ndaluar në fenë tonë, ishte incest. Kur unë e mora vesh, nuk mbylla sytë. Dola dhe thashë: “Kjo është e palejueshme. Ti nuk mund të martohesh me të” . Fjalët e mia ishin të drejta, por për pushtetin fjalët e drejta janë më të rrezikshme se shpatat. Herodi u zemërua, por kishte frikë të më vriste sepse populli më donte . Herodiania, ajo grua, nuk kishte frikë. Ajo priti rastin.

Unë: Dhe rasti erdhi me vajzën e saj.

Jahjai a.s.: (Psherëtimë e thellë) Një ditë, vajza e Herodianës kërceu para Herodit dhe oborrtarëve të tij. Ajo kërceu aq bukur sa mbreti u magjeps. Ai u betua se do t’i jepte çfarë të kërkonte. Vajza shkoi te nëna dhe e pyeti: “Çfarë të kërkoj?” Dhe ajo, gruaja që unë e kisha denoncuar, tha: “Kërko kokën e Jahjait” . Vajza u kthye dhe tha: “Dua kokën e Jahjait në një pjatë tani” . Mbreti u trishtua, por për shkak të betimit dhe të ftuarve, nuk deshi ta refuzonte. Dërgoi xhelatët në burgun ku më mbante .

Unë: Dhe ti e dije se po vdiste për një fjalë të vërtetë.

Jahjai a.s.: (Buzëqesh i qetë, si ai që sheh atë që të tjerët nuk shohin) Unë e dija që kur fillova të flisja se kjo ditë do të vinte. Por nuk kisha frikë. Frika është për ata që duan të jetojnë përgjithmonë në këtë botë. Unë doja të jetoja përgjithmonë tek Ai. Kur shpata u ngrit, unë pashë jo tehun, por dritën që më priste. Dhe kur koka ime u nda nga trupi, ajo vazhdoi të pëshpëriste emrin e Tij deri në fund . Disa thonë se koka ime prehet në Xhaminë Emevi në Damask . Të tjerë thonë se trupi im është diku tjetër. Por unë nuk jam as aty, as këtu. Unë jam tek Ai që më krijoi dhe më tha: “Paqe qoftë mbi të ditën që lindi, ditën që vdes dhe ditën që ringjallet” .

Unë: Zoti të ka dhënë këtë paqe të trefishtë: në lindje, në vdekje dhe në ringjallje . Pse pikërisht ty?

Jahjai a.s.: Sepse unë isha i pastër, o bir. Zoti më quan “hasuran” – atë që kontrollon epshet e veta . Unë nuk u martova, nuk njoha grua, nuk u ndota nga kënaqësitë e kësaj bote . Jo sepse martesa është e keqe, por sepse Zoti im deshi që unë të isha shembull i përkushtimit total. Dhe për këtë përkushtim, Ai më dhuroi paqe që njerëzit e tjerë e humbin në rrëmujën e jetës. Në lindje, unë isha i pastër. Në vdekje, unë isha besnik. Dhe në ringjallje, unë do të ngrihem i qetë, sepse e di se fjala ime nuk u thye kurrë.

Unë: Muhamedi a.s. ka thënë për ty: “Çdo bir i Ademit do të vijë në ditën e ringjalljes me mëkate, përveç Jahja ibn Zekerijjait” . Pse?

Jahjai a.s.: (Buzëqesh me përulësi) Kjo është mëshira e Tij, o bir. Unë nuk isha pa të meta. Por Zoti im deshi të më bënte shembull të pastërtisë. Në një botë ku njerëzit mbyllnin sytë para padrejtësisë, unë fola. Në një botë ku njerëzit përkuleshin para pushtetit, unë qëndrova në këmbë. Në një botë ku njerëzit ndoteshin me kënaqësi, unë mbajta pastërtinë. Dhe Ai e shpërbleu këtë duke ma falur çdo gjë. Por mos mendoni se kjo është vetëm për mua. Çdokush që zgjedh të flasë të vërtetën, të qëndrojë i pastër, të mos përulet para tiranëve, merr një pjesë të kësaj paqeje.

Unë: Një pyetje për ditët tona. Sot, njerëzit kanë frikë të thonë të vërtetën, frikë të qëndrojnë kundër padrejtësisë, frikë të jenë të ndryshëm. Çfarë u thua atyre?

Jahjai a.s.: (Ngrihet dhe shikon nga horizonti ku dielli po lind mbi shkretëtirë) Thuaju: Unë isha vetëm një njeri me rroba leshi, që haja karkaleca dhe mjaltë. Nuk kisha ushtri, nuk kisha pasuri, nuk kisha pushtet. Por kisha një gjë që asnjë mbret nuk mund ta blinte: kisha të vërtetën. Dhe ajo e vërtetë ishte më e fortë se çdo shpatë. Kur të keni frikë të flisni, mbani mend se unë fola dhe pashë fytyrën e Herodit që dridhej para fjalës sime. Kur të keni frikë të qëndroni vetëm, mbani mend se unë qëndrova vetëm në atë burg, por nuk isha kurrë vetëm sepse Ai ishte me mua. Dhe kur të keni frikë nga vdekja, mbani mend se vdekja për të vërtetën nuk është vdekje, është lindje në një jetë tjetër.

Unë: Dhe për ata që mendojnë se pastërtia është e pamundur në këtë botë?

Jahjai a.s.: (Vë dorën mbi supin tim, një dorë e lehtë si pendë) Unë jetova në një botë më të ndotur se kjo. Korrupsioni ishte kudo, padrejtësia ishte ligj, moral ishte ajo që pushteti thoshte. Dhe unë mbeta i pastër jo sepse isha më i mirë, por sepëse zgjodha çdo ditë të jem i pastër. Pastërtia nuk është gjendje, është zgjedhje. Çdo mëngjes zgjohesh dhe zgjedh: do të ndotesh apo do të rrish i pastër? Unë zgjodha të rri i pastër deri në fund. Dhe në fund, ata që më vranë, vdiqën dhe u harruan. Unë jetoj ende në çdo zemër që kujton se e vërteta vlen më shumë se jeta.

Unë: Një fjalë të fundit për ata që do ta lexojnë këtë bisedë?

Jahjai a.s.: (Filloi të bëhet i tejdukshëm, duke u përzier me rrezet e diellit që ngrihen mbi shkretëtirë) Thuaju: Mos u përkulni para tiranëve, edhe nëse ata kanë kurorë. Mos heshtni para padrejtësisë, edhe nëse ajo vjen me petk të bukur. Mos e ndotni veten për kënaqësi të çastit, se ato kalojnë dhe ju lënë bosh. Dhe mbani mend se unë, Jahjai, që nuk kisha as shtëpi, as grua, as pasuri, pata një gjë që mbretërit e lakmuan: paqen e Tij në lindje, në vdekje dhe në ringjallje. Kërkoni atë paqe. Ajo vlen më shumë se gjithë bota.

(U zhduk si një pëshpëritje në erën e mëngjesit, duke lënë pas vetëm erën e shkretëtirës dhe një kujtim se diku, në fillim të kohës, një njeri me rroba leshi kishte qëndruar përpara një mbreti dhe i kishte thënë të vërtetën pa frikë. Dhe unë kuptova se çdo njeri që zgjedh të flasë të vërtetën kur të tjerët heshtin, të qëndrojë i pastër kur të tjerët ndoten, dhe të pranojë vdekjen përpara se të tradhtojë fjalën e Tij, mban në vete një pjesë të shpirtit të Jahjait. Dhe ai shpirt, edhe nëse koka e tij vendoset në një pjatë, nuk vdes kurrë, sepse jeton në çdo fjalë të drejtë që thuhet pas tij.)

MARKETING