Ai që fliste me erën: Një bisedë me Hudin a.s.

Shkruan: Prof.Dr. Metin Izeti

Thonë se ai qëndron ende atje, në skajin jugor të Arabisë, ku era nuk pushon kurrë së fryeri. Jo si një hije, por si një kujtim i ngurtësuar në gurët e rrënuar të Iremit, qyteti me shtylla përrallore që Zoti e fshiu me një frymë. E megjithatë, kur takohesh me të, nuk sheh asgjë të shkatërruar. Sytë e tij janë si dy oaze në mes të shkretëtirës, të qetë dhe të thellë, që pasqyrojnë durimin e dikujt që ka pritur shekuj që njerëzit ta kuptojnë fjalën “Një”. Rreth nesh, rëra fërshëllej duke kënduar këngën e lashtë të popujve që ikën.

Unë: O Hud, vëlla i Adit, të thërrasin . Thuhet se ti je i pari që fole arabisht në emër të Qiellit . Si është të jesh zëri i Zotit në gjuhën e rërës dhe erës?

Hudi a.s.: (Fytyra e tij është e skalitur nga era, por buza i qesh butë) Gjuha ime, o bir, nuk ishte tjetër veçse një valë e zërit të Tij. Unë fola ashtu siç flet shiu kur bie mbi tokë të etur. Por ata kishin harruar të dëgjojnë. Veshët e tyre ishin mbushur me zhurmën e mureve që ngrinin, me krenarinë e shtyllave që ngjiteshin drejt qiellit pa leje .

Unë: Pikërisht për këtë dua të di. Populli yt, Adi… thuhet se ishin viganë. Trupmëdhenj, të fortë, ndërtues të pallateve mbi kodra . Zoti thotë në Kuran: “Që si ata nuk është krijuar askush në tokë”. Pse kjo madhështi nuk i shpëtoi?

Hudi a.s.: (Ngrihet dhe merr një grusht rërë që e lë të rrjedhë ngadalë) Shiko këtë rërë. Secila kokërr ishte pjesë e një guri, e një shkëmbi, e një pallati. Por kur grushti shtrëngohet fort, rëra ikën mes gishtërinjve. Ashtu ishin ata. Sa më shumë që shtrëngonin pushtetin në dorë, aq më shumë u rrëshqiste jeta. Ata thoshin: “Kush është më i fortë se ne?” . Por nuk e dinin se forca e vërtetë nuk është të ngresh mure që arrijnë retë, por të ulësh kokën para Atij që krijoi retë. Ata kishin harruar se pas çdo shtylle që ngrinin, qëndronte një Shtyllë që nuk shihej.

Unë: Ti u thoshe: “A ndërtoni çdo kodër një përmendore për t’u tallur?” . Pse tallje? A nuk ishin ato vepra madhështore?

Hudi a.s.: (Ecën ngadalë, gjurmët e tij mbeten për pak çaste në rërë pastaj zhduken) Madhështia pa përulësi është tallje, o bir. Ata ngrinin pallate mbi kodra sikur do të jetonin përjetë . Çdo gur që vendosnin ishte një mohim i vdekjes. Unë u thosha: “Përse ngjitni pallate atje lart? A mendoni se do t’i shpëtoni Atij që është më lart se çdo kodër?” Por ata qeshnin. Tallja e tyre ishte mburoja kundër të vërtetës që u digjte zemrën.

Unë: Dhe ata të thoshin: “Ne shohim tek ti mendjelehtësi” . Ty, që fole me mendjen e përjetësisë?

Hudi a.s.: (Buzëqeshja i bëhet më e hidhur) Mendjelehtësi… Po. Sepse unë refuzova të adhuroj gurët që ata i kishin zbukuruar me emra: Samud, Hara… . Atyre u dukej çmenduri të lësh pas dore atë që shihet për të dashur Atë që nuk shihet. Por unë u thashë: “Nuk ka marrëzi tek unë, jam i dërguar i Zotit të botëve” . Fjalë që përsërita me shekuj. Sepse unë jetova gjatë, o bir. Disa thonë shtatëqind vjet . Dhe çdo ditë e përsërisja të njëjtën fjalë: “Adhuroni Allahun, nuk keni zot tjetër pos Tij” . E dëgjoj veten time ende duke e thënë, si jehonë nëpër kohë.

Unë: Shtatëqind vjet… dhe ata as që të dëgjonin?

Hudi a.s.: (Ulet mbi një gur që dikur ishte kapitel i një shtylle) Zemrat e tyre ishin si shkëmbinjtë që rrethonin qytetin e tyre. Zoti u kishte dhënë dëgjim, shikim, zemër . Por ata i përdornin për të parë vetëm madhështinë e vetes së tyre. Unë u thosha: “Kërkoni falje, Zoti do t’ju dërgojë shi me bollëk, do t’ju shtojë fuqi mbi fuqi” . Por ata përgjigjeshin: “Ne jemi më të fortë se ti dhe se Zoti yt”. Aq shumë kishin besuar në gurin e mureve të tyre, sa mendonin se asgjë nuk mund t’i lëkundte.

Unë: Dhe pastaj erdhi ajo re…

Hudi a.s.: (Sytë i ngrihen nga horizonti, ku rëra takohet me qiellin) Po. Ata panë një re që vinte nga larg, duke u zgjeruar si një dorë e zezë mbi lugina . Menduan se ishte shiu që kishin kërkuar. U gëzuan. “Më në fund, shiu!” bërtitën . Por unë pashë atë që ata nuk shihnin. Në lëvizjen e asaj reje nuk kishte butësi, kishte zemërim. U thashë: “Kjo nuk është re shiu. Kjo është ajo që ju kërkuat me ngut. Një erë që mbart dënim të dhembshëm” .

Unë: Era… jo uji, jo zjarri, por era.

Hudi a.s.: (Zëri i tij tani përzihet me fërshëllimën e erës që fillon të ngrihet) Era, o bir. Sepse ata ishin populli që sfidonte me fjalë, me mburrje, me frymë krenarie. Prandaj dënimi erdhi po me frymë. Por jo me frymën e butë që përkëdhel drunat, por me një frymë që shkulte çdo gjë nga rrënjët. Ajo erë nuk linte gjë pa shkatërruar . I gjeti në shtëpitë e tyre të forta, pas mureve të larta që mendonin se do t’i mbronin. Por era njeh vetëm një zot. Ajo kalon nëpër mure si të ishin hije. Për shtatë netë e tetë ditë, toka u bë si një fletë e zbrazët .

Unë: Dhe ti? Ku ishe ti gjatë asaj furtune?

Hudi a.s.:: (Ngrihet dhe drejtohet nga era që tashmë i fryn flokëve të thinjura) Unë isha me ata që besuan, në një vend të mbrojtur nga Mëshira. Zoti im na shpëtoi, jo pse ishim më të fortë, por pse ishim më të përulur . Ndërsa jashtë, era këndonte këngën e saj të tmerrshme. Unë dëgjoja shtyllat që binin një nga një. Çdo kërcitje ishte një emër që shuhej. Dhe në ato netë, unë nuk luta shkatërrimin e tyre, sepse e dija se ai kishte ardhur. Unë luta me forcë për të dëshmuar atë që njeriu nuk duhet ta shohë kurrë: fundin e një bote që dikur kishte qeshur.

Unë: Në mëngjes, kur u qetësua, çfarë pe?

Hudi a.s.: (Hesht për një çast të gjatë) Pashë vetëm shtëpitë e tyre. Bosh. Të zbrazëta si guaska pasi ikën butaku . Muret qëndronin ende, por ata që i kishin ngritur ishin bërë hije. Atëherë kuptova se ndërtimi i vërtetë nuk është ai që ngre mure, por ai që ngre shpirtra. Iremi, qyteti me shtylla, kishte rënë. Por fjala “La ilahe il-lAll-llah” qëndronte ende, më e fortë se kurrë.

Unë: Dhe ti u nise për në Mekë, thonë . Pse pikërisht atje?

Hudi a.s.: (Ecën rreth meje, gjurma e tij nuk zhduket më) Sepse atje, në atë luginë shkretëtire, Zoti kishte vendosur të ndërtonte Shtëpinë e Tij. Unë doja të isha pranë asaj Shtëpie që nuk ishte ndërtuar me dorë njerëzish, por me bekim. Atje qëndrova derisa Zoti më mori. Disa thonë se varri im është në Damask, disa në Nexhef . Por unë të them një të vërtetë: unë jam atje ku fryn era që kujton. Në çdo fërshëllimë të erës që dëgjon natën, atje jam unë, duke pëshpëritur: “Nuk ka zot tjetër pos Tij”.

Unë: Muhamedi, paqja qoftë mbi të, tha për suren tënde: “Hudi më plaku” . Pse?

Hudi a.s.: (Qesh, por në të qeshurën e tij dëgjohet gjithë pesha e pejgamberëve) Sepse ai e dinte se çfarë do të thotë të qëndrosh shekuj duke thirrur në shkretëtirë. Jo në shkretëtirën e rërës, por në shkretëtirën e zemrave të njeriut. Ti flet, dhe fjalët tua bien si shi mbi gur. Nuk mbin asgjë. Por ti vazhdon. Sepse pejgamberinuk është ai që korr, është ai që mbjell. Edhe nëse farës i duhen shekuj për të mbirë.

Unë: Dhe ne sot? Ne që ndërtojmë kulla më të larta se Iremi, që krenohemi me fuqinë tonë si fisi Ad?

Hudi a.s.: (Tashmë era ka pushuar dhe dielli po perëndon duke i dhënë rërës ngjyrë ari) Ju ndërtoni, por harroni se çdo ndërtesë ka një themel. Nëse themeli nuk është tek Ai, ndërtesa juaj do të bjerë. Jo nga era e Tij, por nga pesha e vetes suaj. Populli im ra sepse mendoi se muret e tij ishin më të fortë se vullneti i Zotit. Ju bëni të njëjtën gjë, por me mure të padukshme: mure arrogance, mure teknologjie, mure pasurie. Por era e fundit njeh vetëm një ligj: ajo që ngrihet me krenari, bie me përulësi.

Unë: A do të kthehesh ndonjëherë në Ahkaf?

Hudi a.s.: (Filloi të bëhet i tejdukshëm, duke u përzier me rrezet e diellit) Unë nuk u largova kurrë prej andej, o bir. Unë jam aty ku dikur qëndronin shtyllat e Iremit. Jo si fantazmë, por si dëshmitar. Çdo udhëtar që kalon nëpër ato rëra dhe thotë “SubhanAllah”, atje jam unë, duke u falënderuar që dikush më në fund dëgjoi atë që unë thashë shekuj më parë.

Unë: Një fjalë të fundit për ata që do ta lexojnë këtë bisedë?

Hudi a.s.: (Tani është vetëm një figurë drite në horizont) Thuaju: Mos i ngjitni pallatet aq lart sa të harroni se jeni prej balte. Dhe kur era të fryjë fort, mos kërkoni strehim pas mureve. Kërkoni strehim tek Ai që e krijoi erën. Sepse era që shemb shtëpitë, është e njëjta erë që sjell shiun. Gjithçka varet se çfarë mbart në vete ti kur ajo të gjen. Lamtumirë, o bir. Tani më thërret era e mbrëmjes për të bërë namaz.

(U zhduk si një fjalë e shqiptuar në erë, duke lënë pas vetëm gjurmë këmbësh që era i fshiu menjëherë. Dhe unë kuptova se çdo frymë që marrim, është një kujtim i atyre që thirrën para nesh.)

MARKETING