Biri i kohës së gjatë: Një bisedë me Nuhun a.s.

Thonë se koha atje nuk rrjedh si te ne. Atje, ajo grumbullohet shtresë mbi shtresë, si rëra e shkretëtirës mbi themelet e një qyteti të vdekur. E megjithatë, sytë e tij i ke përballë. Nuk janë të vdekur. Janë si dy prroje të thella, në fund të të cilave vezullon ende drita e parë e agimit. Ulem pranë tij, nën hijen e një peme që dikur ishte dërrasë anijeje. Era fëshfërit si dikur, si atëherë kur frynte para stuhisë.
Unë: (Duke kërkuar fjalët) O babai i dytë i njerëzve… të flasësh me ty do të thotë të bisedosh me vetë kohën. Si është të mbash mbi supe nëntëqind e pesëdhjetë vjet thirrje?
Nuhu a.s.: (Buzëqeshja e tij është si plasja e diellit mbi një tokë të etur, e lodhur por e ngrohtë) Rëndë, o bir. Por jo rëndë nga vitet. Pesha vjen nga heshtja e njerëzve. Ti flet, dhe fjalët tua bien si guralecë në një pus pa fund. Pret jehonën, por ajo nuk kthehet. Vetëm era e thatë e talljes të kthehet në fytyrë.
Unë: Tallja… gjithmonë përmendet tallja e tyre. Pse talleshin? Çfarë të thoshin?
Nuhu a.s.: (Merr një grusht dhe e lë të rrjedhë poshtë) Ata shikonin duart tona. Duart e mia që kishin punuar tokën, duart e atyre që më besuan, të nxira nga puna dhe dielli. Dhe pastaj shikonin duart e tyre, të bardha e të lëmuara nga prekja e idhujve prej guri. Ata thoshin: “Si mund t’ju ndjekim ne, që jemi krerët, pas këtyre grushtave që janë me baltë?!” . Për ta, besimi ishte petk i shtrenjtë, jo zjarr në shpirt. Idhujt e tyre… vaj, sa emra të bukur u kishin vënë: Vedd, Suva, Jeguthi… Emra njerëzish të mirë të vdekur, që ata i ngjizën në statuja dhe pastaj i adhuruan. E varrosën të gjallë mendjen për të adhuruar gurin. Zoti im më thoshte: “Ata janë si bagëti, madje edhe më të humbur.”
Unë: Dhe në mes të gjithë kësaj humbjeje, ty të vjen urdhri: ndërto një anije. Në tokë, larg detit. Si nuk të lëshoi zemra?
Nuhu a.s.:(Ngrihet me vështirësi, shkon te pema dhe e ledhaton lëvoren) Druri, o bir, ishte i vetmi kuptim që kishte mbetur. Unë e preja dhe ata qeshnin. “Plak, po çmendesh! Do të lundrosh në këtë shkretëtirë?” Por çdo dërrasë që unë gozhdoja, ishte si një fjali e re e librit që po shkruanim kundër harresës. Gozhda ishte bindja ime, çekiçi ishte durimi. Ata shihnin një anije prej druri, unë shihja një arkë shpëtimi për farën e mendjes njerëzore. Çdo trokitje e çekiçit tim ishte një thirrje: “Ejani! Po ju ndërtoj strehim nga uji që nuk e shihni!” Por ata ishin shurdhër nga zhurma e zotërave të tyre prej guri.
Unë: Dhe pastaj erdhi uji. Nga furra e bukës, thonë. .
Nuhu a.s.: (Sytë i shkëlqejnë fort) Po. Aty ku digjej zjarri për të pjekur bukën, aty nisi të gufojë uji. Shenja ishte e çuditshme, sepse Zoti im do të na thoshte se shkatërrimi vjen nga aty ku pret mbijetesën. Se çdo gjë e kësaj bote mund të kthehet përmbys. Uji i pastër, dhurata e qiellit, u bë shkatërrim për ata që e ndotën mendjen me gurë. Hapa derën e anijes dhe i futa të gjitha gjallesat, në çifte. Dhe në atë moment, pashë në sytë e tyre atë që nuk kisha parë tek njerëzit: bindjen. Luani hynte i qetë pranë dashit, shqiponja pranë pëllumbit. Vdekja i kishte bërë të barabartë. Frika e përbashkët u kishte dhënë atë që nuk ua dha bindja.
Unë: Dhe pastaj erdhi djali… Jami, Kenani…
(Një errësirë e lehtë kalon mbi fytyrën e Nuhut, si re që ia mbulon diellin për një çast. Heshtja zgjatet.)
Nuhu a.s.: (Zëri i tij bëhet si pëshpëritja e erës nëpër kashtë) Ai qëndronte mbi një shkëmb. Dallgët vinin si male , por shkëmbi i tij i dukej më i fortë se vullneti i Zotit. Unë brita: “Bir, eja me ne! Mos qëndro me ata që mohuan!” Dhe ai më shikoi me sytë që dikur i puthja natën, dhe tha: “Do të ngjitem në një mal që do më ruajë nga uji.” Në atë moment, unë kuptova se djali im nuk ishte më pjesa ime. Midis nesh ishte hapur një humnerë më e thellë se çdo oqean. Unë shihja Zotin në çdo valë, ai shihte vetëm ujë. Unë shihja mrekulli, ai shihte fat. Dhe dallga erdhi dhe i mori së bashku: shkëmbin, mendjen e tij të bindur se shkëmbi ishte zot, dhe trupin që dikur e mbaja në prehër.
Unë: Dhe atëherë ti u lute… “O Zot, djali im është nga familja ime…”
Nuhu a.s.: (Lotët nuk i rrjedhin, mbeten si vesë në qerpikët e bardhë) Po. Dhe zëri erdhi: “O Nuh, ai nuk është nga familja jote. Ai është vepërlig.” Fjalë që më dogjën më shumë se përmbytja. Atëherë kuptova se lidhja e gjakut pa lidhjen e besimit është vetëm hije. Dhe unë rashë në sexhde dhe nuk ngrita kokë derisa uji filloi të tërhiqej. Kërkova falje jo pse e kisha dashur, por pse në atë dashuri dashuroja edhe atë që Zoti e bënte drejtë. Dashuria ime atë ditë ishte më e vogël se drejtësia e Tij.
Unë: Dhe past erdhe në tokë. Fillove nga e para.
Nuhu a.s.: (Shikon horizontin) Anija u ndal mbi kodrën Xhudi , dhe unë zbrita. Toka ishte e lagur, e kthyer në baltë. Një botë e re, e pastër, por e zbrazët. Përballë meje ishte vetmia më e madhe: të jesh babai i një njerëzimi që sapo kishte filluar. Dhe unë u luta për herë të fundit. Jo për shkatërrim, por për falje. “O Zoti im, falmë mua dhe prindërit e mi dhe këdo që hyn në shtëpinë time si besimtar, dhe të gjithë besimtarët e besimtaret, kurse keqbërësve mos u shto tjetër vetëm shkatërrim!” Sepse unë e kisha parë shkatërrimin me sytë e mi, dhe nuk do t’ia uroj askujt, as armikut.
Unë: Dhe tani? Pas kaq shekujsh, çfarë sheh?
Nuhu a.s.:(Ngrihet dhe përgatitet të ikë si hije në perëndim) Shoh se anijet ende ndërtohen. Por tani njerëzit nuk druajnë më përmbytjen nga uji, druajnë përmbytjen nga njëri-tjetri. Dhe unë qëndroj këtu, pranë Zotit tim, dhe shpresoj se kur të vijë stuhia e fundit, ata do ta kujtojnë se druri i shpëtimit nuk është dru lisi, por dru i fjalës: “La ilahe il-lAll-llah”. Dhe tani, më lër, o bir. Dielli po perëndon dhe unë kam një takim tjetër. Me Atë që më ruajti gjallë për t’i treguar botës se çfarë do të thotë të jesh i vetëm në mes të tyre, por jo i vetëm me Të.
(U zhduk si në mjegull, duke lënë pas erën dhe kujtimin se koha e tij vazhdon ende, diku, në pëshpëritjen e ujit që nuk ngopet kurrë së rrëfyeri.)

MARKETING