Ai që shkroi me dritë: Një bisedë me Idrisin a.s.

Shkruan: Prof. Dr. Metin Izeti

Thonë se ai jeton në kufirin e katër qiejve, aty ku fjalët marrin krahë dhe mendja nuk njeh më peshën e trupit. E megjithatë, për një çast, ai zbret nëpër shkallët e padukshme të dritës dhe ulet përballë meje. Nuk mban asgjë tjetër veç një pendë shkrimi, por ajo pendë rrezaton si një degë e këputur nga dielli. Sytë e tij janë biblioteka të tëra, faqe të shkruara me bojën e heshtjes. E di se po flas me dikë që ka parë fillimin e çdo shkence dhe mbaresën e çdo misteri.
Unë: A je ti ai që shkruan me pendë? Ai për të cilin thonë se germa e parë në këtë botë doli nga dora jote?
Idrisi a.s.: (Ledhaton pendën siç ledhaton bariu shkopin e tij) Nuk isha unë që shkruaja, o bir. Ishte drita që më rrëshqiste nëpër gishta. Njerëzit atëherë kishin zë, por nuk kishin fjalë të shkruara. Fjalët e tyre fluturonin në erë dhe vdisnin po aty ku lindnin. Zoti im më mësoi se si t’ua lidh krahët fjalëve, që të mos iknin. Kështu lindi shkrimi. Secila shkronjë që ti sheh tani, është një zog i zënë rob përjetë.
Unë: Dhe ti je i njëjti që u ule në brigjet e Nilit dhe thoshe “SubhanAllah”?
Idrisi a.s.: (Buzëqesh dhe sytë i ndriçojnë si uji i lumit) Ah, Nili… Unë ika nga Babilonia sepse zemra më ishte mbushur me pikëllim. Njerëzit kishin nisur të adhuronin zjarrin. Ata shikonin flakën që digjte dhe mendonin se ajo ishte zot. Por unë u thosha: “Zjarri digjet dhe shuhet. A mund të jetë zot ai që ka nevojë për dru për të jetuar?”. Megjithatë, ata nuk më dëgjonin. Atëherë mora disa besimtarë dhe u nisëm drejt perëndimit. Kur arritëm në Nil, pashë ujin e tij të qetë dhe kuptova se Zoti më kishte sjellë në shtëpinë e dytë të shpirtit tim. Qëndrova aty dhe thashë: “SubhanAllah”. Sepse uji, o bir, është gjuha e parë e Zotit. Më i butë se zjarri, më i thellë se toka.
Unë: Sa vjeç ishe kur të erdhi thirrja?
Idrisi a.s.: Katërdhjetë. Ashtu si shumë prej vëllezërve të mi pejgamberë. Katërdhjetë është mosha kur mali pushon së ngrituri dhe nis të zbresë. Kur shpirti mbushet plot dhe kërkon të derdhet. Para asaj moshe, unë ndiqja rrugën e Shitit, birit të Ademit. Ai më kishte lënë trashëgim urtësinë e babait të tij. Por pastaj, Zoti më foli. Jo me zë, por me një të ftohtë që më përshkoi shtyllën kurrizore dhe një ngrohtësi që m’u ngjit në gjoks. Kështu nisi çdo gjë.
Unë: Dhe ti e ndave kohën: tri ditë për njerëzit, katër ditë për Zotin?
Idrisi a.s.: (Ngrihet dhe fillon të ecë ngadalë) Ditët e mia ishin si dy lumenj që rrjedhin paralel. Njëri lumë shkonte nga unë te njerëzit: aty u mësoja atyre numrat, lëvizjen e yjeve, peshat dhe masat. U tregoja se si ta qepin rrobën, sepse para meje njerëzit mbuloheshin me lëkurë kafshësh. U thosha: “Trupi juaj meriton respekt. Nuk mjafton ta mbuloni, duhet ta zbukuroni. Ashtu si shpirti nuk mjafton të jetë gjallë, duhet të zbukurohet me dituri.” Lumi tjetër shkonte nga unë te Zoti. Katër ditë rrija në ibadet, pa ngrënë, pa pirë, vetëm duke dëgjuar atë që nuk dëgjohet. Dhe në ato katër ditë, unë mësoja më shumë se në tri ditët e tjera.
Unë: Pikërisht për këtë dua të di. Çfarë mësove atje lart?
Idrisi a.s.: (Ndalon dhe ngre kokën nga qielli që tashmë ka filluar të errësohet) Mësova se çdo gjë që ekziston në tokë, ka një origjinal në qiell. Yjet që ti sheh atje lart, nuk janë thjesht drita. Ata janë shkronja të një libri të madh. Unë isha i pari që lexova atë libër dhe ua tregova njerëzve. Kjo është arsyeja pse më quajtën “Idris”, nga rrënja që do të thotë “të studiosh”, “të mësosh thellë”. Një pjesë e dijes sime erdhi nga librat e të parëve, Ademit dhe Shitit, por pjesa tjetër erdhi duke u ngjitur në shkallët e qiejve.
Unë: Po ajo ngritja jote? Kur Kurani thotë: “Dhe Ne e ngritëm në një vend të lartë”? Si ndodhi?
Idrisi a.s.: (Ulet përsëri dhe për një çast duket i lodhur, si dikush që kujton peshën e një ngjarjeje të madhe) Një ditë, Zoti më shpalli se do të më ngriste aq sa veprat e të gjithë bijve të Ademit të kohës sime. Dëshirova më shumë. Jo nga lakmia, por nga etja për Të. Atëherë erdhi një mik nga engjëjt dhe unë i thashë: “Fol me engjëllin e vdekjes, se dua të rri më gjatë në këtë botë, të shtoj ibadetin.” Miku më mori mbi krahë dhe filluam të ngjitemi. Përtej reve, përtej yjesh, përtej gjithçkaje që njerëzit e quajnë qiell. Kur arritëm në qiellin e katërt, takuam engjëllin e vdekjes, i cili po zbriste poshtë. Miku im i tha: “Për Idrisin të flet. Do të donte të jetonte më gjatë.” Engjëlli i vdekjes u habit dhe tha: “Ku është ai?” “Këtu, mbi krahët e mi”, u përgjigj miku. Atëherë engjëlli tha: “Çudi! Më është urdhëruar ta marr shpirtin e tij pikërisht në qiellin e katërt. Dhe unë pyesja veten: si mund ta marr në qiell kur ai jeton në tokë?”
Unë: Dhe kështu e more vdekjen atje lart?
Idrisi a.s.: (Penda e tij shkëlqen më fort) Po. Vdekja më erdhi si një mik i ëmbël, jo si armik. Aty ku nuk prisja, në vendin më të lartë. Dhe unë e kuptova se Zoti im donte të më mësonte se ngjitja e vërtetë nuk është largimi nga toka, por takimi me Të pavarësisht se ku je. Disa thonë se vdiqa atje lart, disa thonë se jam ende gjallë. E vërteta është diku tjetër: unë jam aty ku fjalët nuk kanë më nevojë për tinguj.
Unë: Ibn Arabiu të quan “pejgamberi i filozofëve”. Pikërisht ty?
Idrisi a.s.: (Qesh butë) Njerëzve u pëlqejnë titujt. Disa më quajnë Enok, disa më quajnë Hermes, disa Idris. Emrat janë petka që ndërrohen. Por ajo që mbetet është dija që lë pas. Unë isha i pari që fola për ekuilibrin e yjeve dhe peshën e elementeve. U tregova njerëzve se si të masin grurin dhe arin. Por mbi të gjitha, u tregova se ka një peshë që nuk shihet: peshën e veprës së mirë. Kjo është arsyeja pse filozofët më duan. Sepse unë nuk ndava kurrë diturinë e qiellit nga dituria e tokës. E tërë toka është një fjalë e Zotit. Kush di ta lexojë, gjen Të Vetmin pas çdo gjëje.
Unë: Por pse pikërisht ti? Pse të zgjodhi ty për këtë urtësi të fshehtë?
Idrisi a.s.:(Pendën e zhyt në një bojë të padukshme dhe fillon të shkruajë në ajër. Shkronjat mbeten pezull për pak çaste si xixa të ndezura) Zgjedhja e Zotit nuk ka pse. Por unë të them një sekret: unë e doja diturinë jo për të sunduar, por për t’u mahnitur. Kur një njeri ruan tek vetja habinë e fëmijës para universit, Zoti ia hap dyert. Unë nuk thashë kurrë “e di”, thashë gjithmonë “sa pak di”. Dhe kjo përulësi më ngriti lart. Ata që mendojnë se dinë gjithçka, mbeten në tokë. Ata që e dinë se nuk dinë, fillojnë të ngjiten.
Unë: Dhe ne sot? Ne që kemi kaq shumë dije, kaq shumë libra, kaq shumë shkenca… pse jemi akoma në tokë, të rëndë?
Idrisi a.s.: (Shuan xixat në ajër me një frymë) Sepse ju keni grumbulluar fjalë, por keni humbur kuptimin. Librat tuaj janë të mëdha, por zemrat tuaja janë të vogla. Ju dini të matni yjet, por nuk dini të matni dashurinë. Ju dini të qepni rroba më të bukura se ato që unë u mësova njerëzve, por shpirti juaj mbetet i zhveshur. Ngjitja e vërtetë nuk bëhet me dituri të jashtme, por me dituri të brendshme. Derisa ta kuptoni se çdo shkronjë që shkruani është emër i Tij, ju do të mbeteni në fillim të rrugës.
Unë:A do të takohemi përsëri?
Idrisi a.s.: (Filloi të bëhet gjithnjë e më i tejdukshëm, si mjegulla e mëngjesit) Unë jam gjithmonë në qiellin e katërt, o bir. Ai që kërkon diturinë e vërtetë, më gjen atje. Jo në një vend, por në një gjendje. Kur ti lexon një libër dhe ndjen se ai libër po të lexon ty, atje jam unë. Kur ti shkruan një fjalë dhe ajo fjalë bëhet më e madhe se ti, atje jam unë. Kur ti qep dy copa pëlhure dhe në atë qepje ndjen se po bashkon dy pjesë të shpirtit tënd, atje jam unë. Unë nuk kam ikur kurrë. Unë vetëm u ngrita që të shihem më mirë prej jush.
Unë: Prit edhe pak! Një gjë të fundit: a sheh nga atje lart se çfarë po ndodh me ne?

Idrisi a.s.: (Tashmë pothuaj i padukshëm, vetëm penda e tij rrezaton si një yll i vetmuar) Unë shoh se ju po mundoheni të ndërtoni kulla që arrijnë qiellin, por harroni se qielli nuk është lart, është brenda. Kullat tuaja shemben, por fjala e mirë mbetet. Pendën time e kam lënë në tokë, te secili prej jush. Secili mund të shkruajë, por jo secili shkruan me dritë. Lamtumirë, o bir i bisedës. Tani më thërret Ai që më ka thirrur para se të lindte koha.
(U zhduk si një fjalë e shkruar me bojë të lëngshme në shi. Penda e tij ra për toke, por kur u përkul ta merrja, dola se isha vetëm unë, duke mbajtur stilolapsin tim, me lot në sy dhe një pyetje të madhe në zemër: a jam unë ai që shkruan, apo Dikush po shkruan me mua?)

MARKETING