Ai që kërkoi Zotin në yje: Një bisedë me Ibrahimin a.s.

Shkruan: Prof. Dr. Metin Izeti

Thonë se ai endet ende nëpër ato rrugë të Harranit ku dikur shikonte yjet, se hija e tij ndalet para çdo idhulli që sheh njerëzit duke adhuruar, duke pëshpëritur: “Ky nuk është Zoti im”. E megjithatë, kur takohesh me të, sytë e tij nuk janë të lodhur nga kërkimi. Janë si dy prroje që kanë gjetur burimin. Rreth nesh, rëra e shkretëtirës fshin gjurmët e mijëra viteve, por fytyra e tij mbetet e re, si e atij që sapo ka dalë nga zjarri pa u djegur. Ulem pranë tij nën hijen e një peme që dikur ishte shkrepse e ndezur nga duart e tij për të djegur idhujt.

Unë: O prijës i besimtarëve, o mik i Zotit, ty të thërrasin. Thuhet se ti e nise rrugën drejt Tij duke parë yjet, hënën dhe diellin. Si është të kërkosh Zotin nëpër qiej dhe ta gjesh brenda zemrës?

Ibrahimi a.s.: (Sytë e tij ngrihen nga qielli që fillon të errësohet, pastaj ulen përsëri tek unë) Natën time të parë si kërkues, o bir, unë dola jashtë qytetit. Babai im Azer ishte njeri që priste e skaliste idhuj, por unë ndieja se diçka mungonte. Atë natë pashë një yll, aq të ndritshëm sa mendova: “Ky është Zoti im” . Por ylli perëndoi dhe unë thashë: “Unë nuk i dua ata që perëndojnë” . Sepse Zoti i vërtetë nuk të lë kurrë vetëm, nuk zhduket në horizont si gjithçka tjetër. Pastaj pashë hënën, më të madhe, më të ndritshme. Por edhe ajo perëndoi. Dhe pastaj dielli, ai zot i madh që adhuronin popujt e lashtë. Por edhe dielli, o bir, lodhet dhe shkon të flejë. Atëherë unë kuptova se Zoti im nuk ishte as atje lart. Ai ishte atje ku nuk perëndon asgjë. Dhe unë thashë: “Unë e kthej fytyrën time nga Ai që krijoi qiejt dhe tokën, nuk jam prej idhujtarëve” .

Unë: Babai yt… idhujtari që priste gurë me duart e veta dhe pastaj u falej atyre. Si ishte të rritesh në atë shtëpi?

Ibrahimi a.s.: Babai im, o bir, ishte njeriu që më donte më shumë në botë, por që më kuptonte më pak. Ai priste gurin dhe guri i ngjante njeriut, por unë doja t’i tregoja se njeriu i ngjan Zotit, jo gurit. Një ditë i thashë: “O babai im, pse adhuron atë që nuk dëgjon, nuk sheh dhe nuk të sjell as dobi as dëm?” . Ai u zemërua. “Nëse nuk pushon, do të gurëzoj” më tha . Unë i thashë: “Paqa qoftë mbi ty, unë do të kërkoj falje për ty nga Zoti im” . Por ai nuk donte të dëgjonte. Sepse dashuria për gurin që kishte prerë me duart e veta ishte më e fortë se dashuria për mua. Kështu, unë e lashë atë dhe idhujt e tij, por jo pa i thënë lamtumirë me shpresën se një ditë do të kuptonte.

Unë: Dhe pastaj erdhi ajo ditë e famshme kur i thyve idhujt e tyre?

Ibrahimi a.s.: (Buzëqeshja e tij ka diçka djallëzore, si e dikujt që ka bërë shakanë më të madhe të historisë) Populli im kishte përgatitur një festë të madhe. Ata do të dilnin jashtë qytetit për të kremtuar, dhe më thanë: “Eja edhe ti, Ibrahim!” . Unë u thashë: “Unë jam i sëmurë” . Nuk isha i sëmurë në trup, isha i sëmurë në shpirt prej tyre. Kur u larguan, unë hyra në tempullin e tyre. Aty ishin idhujt e mëdhenj, të rreshtuar përballë njëri-tjetrit, me ushqime para tyre që askush nuk i hante . Unë mora një sëpatë dhe fillova t’i copëtoj një e nga një. Por idhullin më të madh e lashë të paprekur, dhe sëpatën ia vara në qafë . Kur u kthyen dhe panë atë pamje, u tmerruan. “Kush na i bëri kështu zotat tanë?!” . Dikush tha: “Dëgjuam për një djalosh që i përmend për të keq, Ibrahim quhet” . Më thirrën. Unë erdha dhe u thashë: “Pse nuk ia vini fajin atij të madhit? Pyeteni atë, nëse flet” . Ata u turpëruan. “Ti e di se ata nuk flasin!” thanë . Atëherë unë u thashë: “Atëherë pse adhuroni atë që nuk flet, nuk ju ndihmon dhe nuk ju dëmton?” . Ata mbetën pa fjalë. Kjo ishte fitorja ime e parë.

Unë: Por ata nuk u bindën. Ata të dënuan me zjarr.

Ibrahimi a.s.: (Sytë i shkëlqejnë, por jo nga zjarri, nga drita) Po. Ata thanë: “Digjni atë dhe ndihmoni zotat tuaj!” . Mblodhën drutë për muaj të tërë. Gratë premtuan se do të jepnin qumështin e tyre si shpërblim për këdo që sillte dru për zjarrin tim . E ndërtuan atë zjarr aq të madh sa zogjtë nuk guxonin të fluturonin sipër. Më hodhën në të me litarë, nga një kala e lartë . Dhe unë, ndërsa po bie, kujtoja fjalët e mia: “All-llahu më mjafton mua, Ai është mbrojtësi im i mirë” . Dhe zjarri, o bir, u bë i ftohtë dhe shpëtim për mua . Nuk ishte se zjarri humbi natyrën e vet. Por Zoti im i tha: “O zjarr, bëhu i ftohtë dhe shpëtim për Ibrahimin” . Dhe zjarri e kuptoi se kush isha unë. Atë ditë, unë eca nëpër flakë si nëpër kopshte.

Unë: Dhe pastaj erdhi ajo biseda me Nemrudin, mbretin që donte të bëhej zot.

Ibrahimi a.s.: (Tund kokën me përbuzje të butë) Ai më thirri pasi dëgjoi se kisha shpëtuar. Ishte krenar, mendonte se fuqia e tij ishte absolute. Më pyeti: “Kush është Zoti yt?” Unë thashë: “Zoti im është Ai që jep jetë dhe vdekje” . Ai qeshi dhe tha: “Edhe unë jap jetë dhe vdekje. Sillni dy të burgosur!” Dhe urdhëroi që njërin ta vrisnin dhe tjetrin ta linin të lirë. Pastaj tha: “E pa? Edhe unë vras dhe lë të lirë” . Unë i thashë: “Zoti im e sjell diellin nga lindja. Sille ti nga perëndimi nëse je zot” . Atëherë ai ngriu. Nuk mund të bënte asgjë. Sepse fuqia e vërtetë nuk është të vrasësh robër, por të ndryshosh ligjet e universit. Dhe ai mbeti i heshtur, me gjithë ushtrinë e tij, i mundur nga një fjalë.

Unë: Pas gjithë kësaj, ti u nise. U endësh nga një vend në tjetrin. Pse nuk qëndrove?

Ibrahimi a.s.: (Ngrihet dhe fillon të ecë, gjurmët e tij në rërë duken si shenja pyetjeje) Sepse Zoti im donte të më bënte udhëtar. Pejgamberi që nuk udhëton, nuk sheh se sa i madh është Zoti. Unë pashë lumenj, pashë male, pashë popuj të ndryshëm. Dhe në çdo vend, unë thërrisja: “La ilahe il-lAll-llah”. Dhe në këtë udhëtim, takova Saranë, gruan time të parë, që u bë shoku im i rrugës dhe besimit.

Unë: Po Haxherja? Ajo që mbeti vetëm në shkretëtirë me djalin?

Ibrahimi a.s.: (Sytë i nxihen për një çast, por shkëlqejnë me dashuri) Haxherja… ajo ishte sprova ime më e madhe dhe dhurata ime më e çmuar. Zoti im më urdhëroi ta çoja atë dhe Ismailin, djalin tonë të vogël, në një luginë shkretëtire pa ujë dhe pa bimë . Unë i lashë aty. Sytë e mi u mbushën me lot. Dhe ajo më pyeti: “A të urdhëroi Zoti për këtë?” Unë thashë: “Po”. Atëherë ajo tha: “Atëherë Ai nuk do të na humbasë” . Dhe unë ika, me zemër të copëtuar, por me besim se Zoti im diçka të madhe po përgatiste. Dhe vërtet, uji i Zemzemit shpërtheu nën këmbët e Ismailit dhe ajo luginë e vdekur u bë vendi ku do të ngrihej Shtëpia e Zotit.

Unë: Dhe pastaj erdhi urdhri për flijim. Djalin që e prite kaq gjatë, ta flijosh?

Ibrahimi a.s.: (Hesht për një çast të gjatë, fytyra i bëhet hije e mendimit) Një natë, pashë në ëndërr se po e pres fytin Ismailit. Ëndrra e pejgamberit është urdhër. U zgjova dhe mendova se ishte gabim. Por ëndrra u përsërit. Atëherë kuptova se Zoti im donte të më sprovonte. Unë shkova te Ismaili dhe i thashë: “O djali im, pashë në ëndërr se po të pres. Çfarë mendon ti?” . Ai më shikoi me sytë e tij që kishin parë ujin e Zemzemit dhe tha: “O babai im, bëj siç të urdhërohet. Ti do të më gjesh, në dashtë Zoti, nga të duruarit” . Atë ditë, unë pashë se djali im ishte më i madh se unë. Kur e shtriva përtokë dhe ngrita thikën, unë qaja dhe ai qeshte. Dhe thika nuk priste. Zëri erdhi: “O Ibrahim, ti e realizove ëndrrën!” . Dhe ne u shpërblyem me një kurban të madh . Atë ditë kuptova se Zoti nuk do gjakun tonë, do vetëm gatishmërinë për ta dhënë atë.

Unë: Dhe pas Ismailit, lindi Is’haku, djali i Sarasë.

Ibrahimi a.s.: (Buzëqesh) Sara qeshi kur engjëjt i thanë se do të lindte, sepse ishte plakë dhe unë i moshuar . Por ata thanë: “A çuditesh me urdhrin e Zotit? Mëshira e Tij dhe bekimet e Tij qofshin mbi ju” . Dhe unë pashë se Zoti im nuk më harroi kurrë. Dy djem, dy kombe, dy bekime. Ismaili u bë babai i arabëve, Is’haku babai i izraelitëve. Dhe të dy më mësuan se Zoti është një, por rrugët për tek Ai janë të shumta.

Unë: Një gjë tjetër më ka hutuar gjithmonë. Ti i kërkove Zotit të të tregojë si i ngjall të vdekurit. Pse? Mos dyshove?

Ibrahimi a.s.: (Qesh butë) Jo, o bir. Unë nuk dyshova kurrë. Por zemra ime donte të shihte. Është një gjë të dish, dhe një gjë tjetër të shohësh. Unë i thashë Zotit: “Më trego si i ngjall të vdekurit!” Ai më tha: “A nuk beson?” Unë thashë: “Po besoj, por që zemra ime të qetësohet” . Atëherë Ai më tha: “Merr katër zogj, priti, copëtoji dhe shpërndaji nëpër male, pastaj thirri” . Unë bëra ashtu. Dhe ata zogj erdhën tek unë të gjallë, duke fluturuar. Atëherë kuptova se jeta nuk është tjetër veçse një thirrje e Zotit. Ai thërret dhe gjithçka kthehet.

Unë: Dhe në fund, Qabeja. Ti që ndërtove Shtëpinë e Zotit me duart e tua.

Ibrahimi a.s.: (Ngrihet dhe shikon nga një pikë në horizont, sikur sheh atë që unë nuk shoh) Ismaili dhe unë ngritëm themelet e asaj Shtëpie. Dhe ndërsa ngrinim gurët, ne thoshim: “Zoti ynë, pranoje prej nesh, se Ti je dëgjuesi, i dijshmi” . Çdo gur që vendosnim ishte një lutje. Dhe unë u luta për pasardhësit e mi: “Zoti ynë, dërgoje në mesin e tyre një të dërguar që t’u lexojë ajetet e tua, t’u mësojë librin dhe urtësinë” . Dhe Ai e pranoi lutjen time. Shekuj më vonë, erdhi ai i dërguar, Muhamedi, paqja qoftë mbi të, nga pasardhësit e Ismailit. Dhe unë pashë se Zoti im nuk harron kurrë premtimet e Tij.

Unë: Dhe ti tani? Ku je tani?

Ibrahimi a.s.: (Filloi të bëhet i tejdukshëm, duke u përzier me rrezet e diellit) Unë jam atje ku çdo besimtar më takon në namaz. Sa herë që dikush thotë: “Zoti ynë, falu mua dhe prindërve të mi dhe besimtarëve” , atje jam unë, duke thënë “Amin”. Unë jam në çdo gur të Qabesë që endet rreth tij haxhiu. Unë jam në çdo britmë “Lebbejk” që ngjitet në qiell. Unë nuk vdiqa, o bir. Unë u bëra kujtim i gjallë se njeriu mund ta gjejë Zotin edhe nëse i digjin të gjitha urat. Mjafton të mos e djegë urën e zemrës.

Unë: Një fjalë të fundit për ata që do ta lexojnë këtë bisedë?

Ibrahimi a.s.: (Tani është vetëm një figurë drite, si një yll që nuk perëndon) Thuaju: Mos u mjaftoni me yjet, se ato perëndojnë. Mos u mjaftoni me hënën, se ajo ndryshon. Mos u mjaftoni me diellin, se ai lodhet. Kërkoni Atë që nuk perëndon, nuk ndryshon dhe nuk lodhet. Dhe kur të gjeni zjarrin e armiqve, mos u trembni. Zjarri i kësaj bote nuk djeg atë që ka zjarrin e besimit në zemër. Dhe mbi të gjitha, kur të doni të flijoni diçka për Të, flijoni atë që keni më të shtrenjtë. Por mos kini frikë. Ai nuk do humbjen tuaj. Ai do vetëm të shohë se sa shumë e doni Atë. Dhe në fund, do të zbuloni se Ai ju do më shumë se ju.

(U zhduk si një fjalë e thënë në erë, duke lënë pas vetëm një aromë të lashtë temjani dhe një kujtim se diku, në një cep të universit, i ishte thënë zjarrit: “Bëhu i ftohtë!” dhe zjarri ishte bindur.)

MARKETING