Ai që ka një mbulesë të dyfishtë: Një bisedë me Dhulkiflin a.s.

Shkruan: Prof.Dr. Metin Izeti

MARKETING

Thonë se ai qëndron ende në atë kodër pranë lumit, aty ku dritaret e natës hapen për ata që nuk flenë dot nga përkushtimi. Jo si hije e pejgamberëve të mëdhenj që ndanë dete dhe ngjallën të vdekur, por si kujtim i gjallë se çfarë do të thotë të marrësh përsipër një barrë dhe ta mbash deri në fund, pa u thyer. E megjithatë, kur takohesh me të, sytë e tij nuk janë sytë e dikujt që pranoi kushte të pamundura. Janë si dy peshore që peshojnë të njëjtën gjë dy herë: durimin. Rreth nesh, uji i Eufratit rrjedh i qetë, duke larë kujtimin e mijëra viteve. Ulem pranë tij nën hijen e një peme që dikur ishte dëshmitare e betimit më të çuditshëm që një njeri ka marrë ndonjëherë.

Unë: O Dhulkifl, o ti që emri yt përmendet vetëm dy herë në Kuran, e megjithatë qëndron aty, pranë Ismailit dhe Idrisit, pranë Eljesait, në listën e durimtarëve dhe të mirëve . Kush je ti, o njeri i dyfishtë, që fsheh pas një emri kaq të shkurtër një jetë kaq të gjatë në heshtje?

Dhulkifli a.s.: (Fytyra e tij nuk mban shenja lavdie, por një qetësi të çuditshme, si ajo e ujit që nuk lëviz kurrë) Emri im, o bir, është pyetja jote. “Dhulkifl” do të thotë “ai që ka një pjesë të dyfishtë” ose “ai që ka një mbulesë të dyfishtë” . Disa thonë se kam marrë pjesën time dy herë, disa thonë se kam veshur petkun e durimit dy herë më trashë se të tjerët. Por e vërteta është se unë jam ai që pranova të mbaj një barrë që të tjerët nuk guxuan ta pranonin. Dhe Zoti im e shpërbleu atë pranim duke ma bërë emrin të kujtohet.

Unë: Cila ishte ajo barrë? Çfarë pranove që të tjerët nuk guxuan?

Dhulkifli a.s.: (Ngrihet dhe ecën ngadalë drejt lumit, duke ledhatuar ujin me dorë) Ishte koha kur pejgamberi Eljesa, paqja qoftë mbi të, ishte plakur dhe kërkonte dikë që ta zëvendësonte pas tij. Ai mblodhi popullin e tij dhe tha: “Kush pranon të marrë përsipër tri kushte, do të jetë pasardhësi im: të agjërojë çdo ditë, të falet çdo natë pa gjumë dhe të mos zemërohet kurrë, pavarësisht se çfarë i bëjnë” . Të gjithë heshtën. Unë isha aty, në fund, dhe dëgjova zërin tim që thoshte: “Unë pranoj”.

Unë: Ti pranove? Tri kushte që duken të pamundura për një njeri?

Dhulkifli a.s.: (Buzëqesh butë, si dikush që e di se marrëzia e tij ishte urtësi) Unë isha i ri atëherë, o bir. Nuk e dija se çfarë do të thoshte të agjërosh çdo ditë pa pushim, të rrish zgjuar çdo natë duke u lutur, dhe mbi të gjitha, të mos zemërohesh kurrë. Por unë e dija se Zoti im nuk të jep më shumë seç mund të mbash. Dhe unë thashë “po” para se të mendoja. Sepse besimi, o bir, nuk është të llogarisësh peshën para se ta ngresh. Është ta ngresh dhe pastaj të zbulosh se pesha bëhet më e lehtë nga dora e Tij.

Unë: Dhe ti i mbajte ato kushte? Agjërimin dhe faljet?

Dhulkifli a.s.: Ditët kalonin, netët kalonin. Trupi im u lodh, sytë mi mbylleshin, por unë vazhdoja. Agjëroja ditën, falesha natën. Njerëzit më shikonin me habi. Thoshin: “Ky njeri nuk fle kurrë”. Por unë flija, o bir. Flija në prehrin e Zotit, në ato çaste kur përkulesha dhe ngrihesha, kur fytyra ime prekte tokën dhe unë ndieja se toka më mbante si nënë.

Unë: Dhe sprova e tretë? Të mos zemërohesh? Si e mbajte atë?

Dhulkifli a.s.: (Sytë i shkëlqejnë me një dritë të veçantë, sikur kujton betejën më të madhe) Shejtani, o bir, nuk dorëzohet kurrë. Kur pa se unë po i mbaja dy të parat, u përqendrua tek e treta. Një ditë, pasi kisha agjëruar dhe isha lodhur, hyra në shtëpi për të pushuar. Por para se të mbyllja sytë, dikush trokiti në derë. Ishte një plak i moshuar që kërkonte ndihmë. Unë u ngrita dhe e dëgjova. Ai tregoi një histori të gjatë për padrejtësi që i ishin bërë. Unë i thashë: “Eja nesër në gjyq, do të vendos”. Ai u largua.

Të nesërmen, gjatë gjithë ditës, unë e prita atë plak, por ai nuk erdhi. Kur u ktheva në shtëpi i lodhur, ai trokiti përsëri. “Pse nuk erdhe?” e pyeta. “Ata më kërcënuan”, tha ai. Unë i thashë: “Eja nesër”. Kështu vazhdoi për disa ditë. Natë për natë ai vinte, ditë për ditë unë e prisja, por ai nuk paraqitej. Trupi im filloi të dorëzohej. Lodhja më rrëzoi. Unë u thashë familjes sime: “Mos lejoni askënd të hyjë, unë duhet të fle”.

Unë: Dhe ai erdhi përsëri?

Dhulkifli a.s.: (Qesh butë, me atë qeshjen e atij që e ka parë kurthin) Ai erdhi. Trokiti. Familja ime i tha: “Pejgamberi po fle, nuk mund të hysh”. Por ai nuk u dorëzua. Gjeti një vrimë në mur dhe hyri nga aty. Kur u zgjova, e pashë para meje. U zemërova. Gjaku m’u ngjit në fytyrë. Por në atë çast, pashë diçka në sytë e tij. Një shkëlqim që nuk ishte i njeriut. Dhe kuptova. I thashë: “Ti nuk je plak. Ti je armiku i Zotit”. Dhe ai u zhduk.

Unë: Shejtani?

Dhulkifli a.s.: Po, ai vetë. Erdhi të më provonte në pikën më të dobët. Por unë e mbajta fjalën. Nuk u zemërova. Dhe ai iku i mundur. Atë natë, Zoti im ma shpërbleu durimin duke ma bërë emrin të pavdekshëm në librin e Tij.

Unë: Dhe pas asaj sprove, ti vazhdove të jesh gjykatës i popullit tënd, i drejtë dhe i duruar, deri në fund të jetës.

Dhulkifli a.s.: Disa thonë se unë jetova në tokën e Irakut, pranë lumit Eufrat, aty ku sot ngrihet një vend që mban emrin “Kifl” . Të tjerë thonë se varri im është në Turqi, në një kodër që quhet “Mekam Dagi” . Por unë nuk jam aty, o bir. Unë jam në çdo njeri që zgjedh të mbajë barrën kur të tjerët ikin. Unë jam në çdo agjërues që ndien etjen por nuk ankohet. Unë jam në çdo lutës që rri zgjuar natën kur gjithë bota fle. Dhe mbi të gjitha, unë jam në çdo njeri që, kur shejtani troket në derën e zemërimit, i thotë: “Nuk do të hap”.

Unë: Një pyetje për ditët tona. Sot, njerëzit nuk duan të marrin përsipër asgjë. Ikin nga përgjegjësia, nga agjërimi, nga lutja, nga durimi. Çfarë u thua atyre?

Dhulkifli a.s.: (Ngrihet dhe shikon nga horizonti, ku dielli po perëndon mbi Eufrat) Thuaju: Përgjegjësia nuk është barrë. Është krah. Kush merr përsipër, ngrihet. Kush ikën, mbetet përtokë. Agjërimi nuk është uri, është mësim se sa të varfër janë ata që kanë gjithçka por nuk kanë Zot. Lutja natën nuk është humbje gjumi, është fitim i dritës që nuk perëndon kurrë. Dhe durimi në zemërim nuk është dobësi, është forca më e madhe, sepse shejtani ikën para atij që nuk e hap derën.

Unë: Dhe për ata që ndihen të harruar, që emrat e tyre nuk përmenden si pejgamberët e mëdhenj?

Dhulkifli a.s.: (Buzëqesh ngrohtë) Unë përmendem vetëm dy herë, o bir. Dhe shumë njerëz nuk e dinë as kush jam. Por Zoti im më ka bërë të pavdekshëm në ato dy rreshta. Mjafton që një njeri të lexojë emrin tim në Kuran dhe të pyesë veten: “Kush ishte ky?” që unë të jem gjallë përsëri. Nuk ka rëndësi sa përmendesh. Rëndësi ka se çfarë ke lënë pas. Unë lashë pas një mësim: se çdo njeri mund të bëhet “Dhulkifl” nëse zgjedh të mbajë barrën e vet.

Unë: Një fjalë të fundit për ata që do ta lexojnë këtë bisedë?

Dhulkifli a.s.: (Filloi të bëhet i tejdukshëm, duke u përzier me dritën e muzgut mbi lumë) Thuaju: Mos kini frikë të thoni “po” para se të dini se çfarë vjen. Sepse pas çdo “po” të sinqertë, vjen dora e Zotit që të mbajë. Agjëroni ditën, se ajo uri do të kthehet në ushqim të shpirtit. Faluni natën, se ajo pagjumësi do të kthehet në dritë për sytë tuaj. Dhe kur të trokasë zemërimi në derën tuaj, mos e hapni. Se pas asaj dere nuk qëndron ai që ju ofendoi, por shejtani që pret t’ju shohë të bini. Mbyllni sytë, merrni frymë thellë, dhe thoni: “Unë jam Dhulkifl. Unë mbaj dyfish. Unë nuk hap derë”.

(U zhduk si një pëshpëritje në erën e mbrëmjes mbi Eufrat, duke lënë pas vetëm ujin që rrjedh i qetë dhe një kujtim se diku, në fillim të kohës, një njeri i ri kishte thënë “po” para tri kushteve të pamundura, dhe i kishte mbajtur të gjitha deri në fund. Dhe unë kuptova se çdo njeri që zgjedh të jetë besnik, të agjërojë kur trupi kërkon, të falet kur gjumi thërret, dhe të heshtë kur zemërimi flet, mban në vete një pjesë të shpirtit të Dhulkiflit. Dhe ai shpirt, në sytë e Zotit, është gjithmonë i dyfishtë në shpërblim.)

MARKETING