Ai që foli me peshoren e drejtësisë: Një bisedë me Shuajbin a.s.

Shkruan:Prof. Dr. Metin Izeti

MARKETING

Thonë se ai ende qëndron në atë treg të Medjenit, ku dikur mashtruesit uleshin me peshoret e tyre të ndryshkura, duke pritur të gënjejnë udhëtarët e pafajshëm. Jo si hije e dënimit të dikurshëm, por si kujtim i gjallë se çfarë do të thotë të matësh me drejtësi atë që Zoti të ka dhënë. E megjithatë, kur takohesh me të, sytë e tij nuk janë sytë e dikujt që pa një qytet të tërë të fundosej në tokë. Janë si dy peshore të arta që peshojnë jo mallin, por shpirtin. Rreth nesh, rëra e shkretëtirës fsheh ende gjurmët e një populli që dinte të mashtronte me peshore, por nuk dinte ta maste veten. Ulem pranë tij nën hijen e një peme që dikur ishte ajo pemë e madhe që ata adhuronin pa e ditur se çfarë fshihej pas saj.

Unë: O Shuajb, o bir i Medjenit, o nip i Ibrahimit nga nëna dhe i Lutit nga babai , ty të thërrasin. Thuhet se ti je “predikuesi elokuent i pejgamberëve” , ai që Zoti e pajisi me fuqinë e fjalës për të bindur mashtruesit më të mëdhenj. Si është të flasësh me ata që dinë vetëm të masin mallin, por jo fjalën?

Shuajbi a.s.: (Fytyra e tij rrezaton një dritë të ngrohtë, si dielli që perëndon mbi kodrat e Medjenit) Fjala ime, o bir, ishte si vaji që derdhet në ujë. Ajo qëndronte mbi sipërfaqe, e pastër, e dukshme, por ata nuk donin ta preknin. Populli im jetonte në një vend që kishte parë dënimin e popullit të Lutit, atje pranë liqenit të vdekur . Ata e dinin se çfarë ndodh kur njeriu harron Zotin. Por mendja e tyre ishte e zënë me diçka tjetër: me tregun, me mallin, me peshoren që mund të anonte sipas dëshirës së tyre. Unë u thosha: “O populli im, adhuroni Allahun, nuk keni zot tjetër pos Tij” . Dhe ata më shikonin sikur u flisja në një gjuhë të huaj.

Unë: Pikërisht për këtë dua të di. Populli yt, Medjeni… thuhet se ishin tregtarë të mëdhenj, por mashtronin në tregti. Pse Zoti e ndëshkoi kaq rëndë një gabim kaq të vogël?

Shuajbi a.s.: (Ngrihet dhe merr një grusht rërë, e lë të rrjedhë ngadalë) I vogël, thua? O bir, mashtrimi në peshore nuk është thjesht vjedhje. Është thyerje e besës midis njerëzve. Kur ti shet një mall, ti lidh një besë me blerësin. Ai të beson ty. Dhe kur ti e mashtron atë, ti nuk po vjedh vetëm mallin e tij. Ti po vjedh besimin e tij. Dhe kur besimi vdes në një shoqëri, gjithçka shkatërrohet. Unë u thosha: “Mos u hani hakun njërzve dhe mos bëni ngatërresa në tokë, pasi të jetë vënë rregulli në të” . Por ata qeshnin. Ata thoshin: “Kjo është punë e vogël. Zoti nuk do të na dënojë për kaq pak.”

Unë: Dhe përveç mashtrimit, ata kishin edhe zakone të tjera të këqija?

Shuajbi a.s.: (Psherëtimë e rëndë) Ajo që ishte më e rëndë, o bir, ishte se ata nuk mjaftoheshin me të keqen e tyre. Ata donin që të gjithë të bëheshin si ata. Ata rrinin në çdo rrugë dhe frikësonin njerëzit që donin të besonin . U thoshin atyre që vinin tek unë: “Nëse ndiqni Shuajbin, do të shkatërroheni” . Dhe jo vetëm kaq. Ata kishin ngritur dogana në rrugë dhe çdokujt që kalonte, i merrnin një të dhjetën e pasurisë, me dhunë nëse nuk pranonte . Ata kishin kthyer grabitjen në sistem. Dhe mbi të gjitha, adhuronin një pemë të madhe, të cilën e quanin “Ejke” . Një pemë që nuk shtohej, nuk u jepte as fryt, as hije, por ata binin në sexhde para saj.

Unë: Një pemë? Pse pikërisht një pemë?

Shuajbi a.s.: (Buzëqesh me hidhësi) Sepse ajo ishte e madhe, e fortë, e qëndrueshme. Ajo nuk lëvizte, nuk ndryshonte, nuk plakej shpejt. Ata donin diçka që të mbetej gjithmonë aty, që t’u jepte iluzionin e përjetësisë. Por nuk e dinin se pema më e madhe, nëse nuk ka rrënjë në Zotin, rrëzohet nga era më e vogël. Dhe unë u thosha: “Pse adhuroni atë që keni mbjellë me duart tuaja? Adhuroni Atë që ka mbjellë gjithësinë!” Por ata nuk dëgjonin.

Unë: Dhe ti vazhdoje të thërrisje, me ato fjalët e tua të bukura për të cilat njerëzit thonë se ishe më i elokuenti i pejgamberëve .

Shuajbi a.s.: (Sytë i shkëlqejnë) Zoti im më kishte dhuruar fjalën, po. Por fjala pa zemër është si zhurmë. Unë u flisja me butësi, u tregoja shembuj, u kujtoja pejgamberët e mëparshëm: Nuhun, Hudin, Salihun, Lutin . U thosha: “Shikoni se çfarë ndodhi me ata që nuk besuan. A nuk i keni ende para syve rrënojat e tyre?” Por ata përgjigjeshin me tallje: “O Shuajb, a po të urdhëron namazi yt që ne të braktisim atë që adhuronin baballarët tanë?” . E shikon? Ata e quanin namaz atë që ishte lidhja ime me Zotin. Dhe më thoshin: “Ti je i butë dhe i mendjemprehtë” . Por nuk ishte lavdërim. Ishte tallje.

Unë: Dhe ata të kërcënuan se do të të dëbonin.

Shuajbi a.s.: Po. Paria e popullit tim, ata që kishin pushtet dhe pasuri, thanë: “O Shuajb, ne do të të dëbojmë ty dhe ata që besuan me ty nga qyteti ynë, ose do të ktheheni në fenë tonë” . Unë i thashë: “Edhe sikur ta urrejmë?!” . Ne nuk mund të ktheheshim në atë që Zoti na kishte shpëtuar. Ajo do të ishte gënjeshtër ndaj Zotit. Dhe unë u thashë: “Tek Allahu jemi mbështetur. Zoti ynë, gjyko midis nesh dhe popullit tonë me drejtësi! Ti je gjykatësi më i mirë!” .

Unë: Dhe pas kësaj lutjeje, erdhi dënimi. Thuhet se filloi me ndaljen e erës.

Shuajbi a.s.: (Sytë i ngrihen nga qielli, ku retë fillojnë të mblidhen) Po. Një vapë e tmerrshme ra mbi ta. Era nuk lëvizte më. Ajri u bë i rëndë, mezi merrnin frymë. Ditë të tëra vuajtën nën atë vapë që nuk pushonte . Dhe pastaj, një ditë, panë një re që vinte nga larg. Një re e madhe, e zezë, që mbante premtimin e freskisë. Ata dolën me vrap, burra, gra, fëmijë, të gjithë nën atë re, duke kërkuar hije . Nuk e dinin se ajo re nuk mbante shi. Mbante zërin e Xhibrilit.

Unë: Çfarë ndodhi atëherë?

Shuajbi a.s.: (Zëri i tij dridhet lehtë, por sytë mbeten të qetë) Kur u mblodhën të gjithë nën atë re, toka filloi të dridhej. Një tërmet i tmerrshëm i kapi. Dhe pastaj, Xhibrili lëshoi një britmë të vetme, një zë që shpoi veshët dhe zemrat . Dhe ata ranë të vdekur aty ku ishin, si gjethet e thata në vjeshtë. Shtëpitë e tyre mbetën bosh, tregjet e tyre të heshtura, peshoret e tyre të ndryshkura. Dhe unë qëndrova atje, duke parë atë që dikur ishte qytet, tani ishte varr.

Unë: Dhe ti nuk u pikëllove për ta?

Shuajbi a.s.: (Hesht për një çast) Unë u largova prej tyre dhe thashë: “O populli im, unë ju përcolla mesazhet e Zotit tim dhe ju këshillova. Si të pikëllohem për një popull që nuk besoi?” . Por në zemrën time, o bir, unë mbaj ende dhimbjen e atyre që mund të ishin shpëtuar dhe nuk deshën. Sepse pejgamberi nuk gëzohet kurrë për shkatërrimin e popullit të tij, edhe nëse ai popull e meriton.

Unë: Pas kësaj, ti shkove në Medjen, aty ku më vonë do të vinte Musai a.s. dhe do të pinte ujë nga pusi yt.

Shuajbi a.s.: (Buzëqesh ngrohtë) Po. Unë u ktheva në Medjen, vendlindjen time. Dhe atje jetova për shumë vite, duke parë se si njerëzit e rinj vinin dhe popullonin ato vende . Një ditë, takova një djalosh që ikte nga Egjipti, i frikësuar, i lodhur. Ishte Musai, biri i Imranit. Ai ndihmoi vajzat e mia t’u jepnin ujë bagëtisë dhe unë e ftova në shtëpi . Dhe atje, para meje, ai tregoi shenjat e pejgamberëve. Unë e dija se Zoti im kishte zgjedhur dikë që do të bënte më shumë se unë. Dhe unë e bekova atë.

Unë: Thuhet se ti je varrosur në disa vende: në Jordani, në Galile, në Iran .

Shuajbi a.s.: (Qesh butë) Trupi im, o bir, prehet diku. Por unë nuk jam aty. Unë jam në çdo treg ku tregtari nuk mashtron. Unë jam në çdo peshore që qëndron drejt. Unë jam në çdo njeri që zgjedh të jetë i ndershëm kur të gjithë rreth tij mashtrojnë. Sepse unë mësova se pasuria e vërtetë nuk është ajo që grumbullon, por ajo që jep me ndershmëri.

Unë: Një pyetje për ditët tona. Sot, mashtrimi nuk bëhet më vetëm me peshore. Bëhet me kontrata, me letra, me ekrane që nuk i prek dot. Çfarë u thua atyre që mashtrojnë sot?

Shuajbi a.s.: (Ngrihet dhe shikon nga horizonti) Thuaju se Zoti nuk ka nevojë për peshore për të matur drejtësinë. Ai e sheh çdo kokërr që vidhet, çdo fjalë që thyhet, çdo besë që shkelet. Ata mendojnë se janë të zgjuar sepse mashtrojnë pa u kapur. Por unë i pashë ata që mashtronin me peshore, dhe një ditë ata u gjetën të vdekur nën atë re që kishin dashur për t’u freskuar. Mashtrimi ka peshën e vet, o bir. Dhe ajo peshë, një ditë, do të bjerë mbi ta.

Unë: Dhe për ata që vuajnë nga padrejtësia e mashtruesve?

Shuajbi a.s.: (Zëri i tij bëhet i butë si era e mëngjesit) Thuaju se unë vuajta shekuj të tërë duke parë padrejtësinë. Por nuk u lodha kurrë së thirruri për të drejtën. Dhe në fund, unë pashë se drejtësia vjen. Ndonjëherë vjen si tërmet, ndonjëherë vjen si re, ndonjëherë vjen ngadalë, si rritja e një peme. Por ajo vjen gjithmonë. Dhe ata që besojnë, edhe nëse dëbohen nga qytetet e tyre, do të shohin një ditë se ata ishin fituesit e vërtetë.

Unë: Një fjalë të fundit për ata që do ta lexojnë këtë bisedë?

Shuajbi a.s.: (Filloi të bëhet i tejdukshëm, duke u përzier me dritën e muzgut mbi shkretëtirë) Thuaju: Kur të matni, matni drejt. Kur të peshoni, peshoni me të vërtetën. Sepse çdo kokërr që vidhet sot, do të kthehet nesër në gur mbi gjoksin tuaj. Dhe mos u ulni në rrugë për të frikësuar ata që duan të besojnë. Lërini njerëzit të zgjedhin lirisht. Dhe mbi të gjitha, mbani mend se Zoti nuk i do ata që prishin rregullin në tokë, pasi ai rregull të jetë vënë. Sepse rregulli i Zotit është më i qëndrueshëm se çdo mal dhe më i drejtë se çdo peshore.

(U zhduk si një pëshpëritje në erën e mbrëmjes, duke lënë pas vetëm erën e tregjeve të lashta dhe një kujtim se diku, në fillim të kohës, një pejgamber kishte zgjedhur të fliste me mashtruesit me fjalën më të ëmbël, por zemrën më të fortë. Dhe unë kuptova se drejtësia nuk është thjesht të mos vjedhësh. Drejtësia është të matësh çdo gjë me peshoren që Zoti të ka dhënë: fjalën, veprën, dashurinë, besimin. Dhe ajo peshore, në fund, do të peshojë edhe ty.)

MARKETING