Ai që fliste me erën dhe kuptonte fshehtësitë: Një bisedë me Sulejmanin a.s.

Shkruan: Prof.Dr. Metin Izeti

MARKETING

Thonë se ai ende rri në atë fronin e artë që nuk ekziston më, por hijet e tij enden nëpër pallatet e xhamit dhe oborret ku xhinnët ngrinin statuja pa frymë. Jo si hije e një mbretërie të humbur, por si kujtim i gjallë se çfarë do të thotë të kesh pushtet mbi erërat dhe të mbetesh i përulur para një milingone. E megjithatë, kur takohesh me të, sytë e tij nuk janë sytë e dikujt që komandonte ushtri njerëzish dhe xhinnësh. Janë si dy dritare që shohin në të njëjtën kohë lartësinë e fronit dhe thellësinë e varrit të fshehur nga një krimb i vogël. Rreth nesh, era fërshëllen duke përsëritur emrin e Zotit, dhe zogjtë fluturojnë në rrathë si duke pritur një urdhër që nuk vjen më. Ulem pranë tij nën hijen e një peme që dikur ishte shkopi mbi të cilin mbështetej duke pritur vdekjen pa e ditur askush.

Unë: O Sulejman, o bir i Davudit, o mbret i njerëzve dhe xhinnëve, o zot i erërave dhe i gjuhëve të fshehta të zogjve, ty të thërrasin. Thuhet se ti trashëgove nga babai yt jo pasurinë, por pejgamberinë dhe mbretërinë, sepse pejgamberët nuk lënë trashëgim pasuri, por dituri . Si është të mbash mbi supe një mbretëri që s’ka pasë shembull para dhe s’do ketë pas?

Sulejmani a.s.: (Fytyra e tij rrezaton një dritë të ftohtë si kristali, por sytë i digjen me ngrohtësinë e atij që e di se froni është vetëm hije. Mban mjekrën e zezë dhe unazën në gisht që thonë se kishte fuqinë të mbyllte xhinnët) Trashëgimia, o bir, nuk është ajo që merr, por ajo që jep. Unë trashëgova nga babai im Davudi fjalën e drejtë dhe peshoren që nuk anon. Kur Zoti im më dhuroi këtë mbretëri, unë nuk u gëzova si fëmijë që i bie në dorë një lodër e madhe. Unë u tremba. Sepse sa më i madh të jetë froni, aq më e madhe është përgjegjësia. Dhe unë u luta: “Zoti im, më fal dhe më dhuro një mbretëri që nuk i takon askujt pas meje” . Jo nga krenaria, por nga frika se mos kjo mbretëri bëhet shkak për të tjerët të humbin. Dhe Ai ma plotësoi lutjen.

Unë: Thuhet se ti kuptoje gjuhën e zogjve dhe fshehtësinë e milingonave. Si është të dëgjosh botën që flet me mijëra zëra dhe ti je i vetmi që i kupton të gjitha?

Sulejmani a.s.: (Buzëqesh si dikush që kujton një muzikë të lashtë) Bota flet, o bir. Çdo gjë që ka frymë, ka edhe fjalë. Ti nuk i dëgjon dot sepse veshët e tu janë të zënë me zhurmën tënde. Por kur Zoti më dhuroi këtë dhunti, unë pashë se çdo krijesë, nga më e madhja te më e vogla, këndon lavde për Të. Një ditë, po ecja me ushtrinë time, me njerëzit në të djathtë, xhinnët në të majtë dhe zogjtë mbi kokë duke na mbrojtur nga dielli . Kur arritëm në luginën e milingonave, një milingonë e vogël u ngjit mbi një gur dhe bërtiti: “O milingona, hyni në shtëpitë tuaja, se Sulejmani dhe ushtria e tij do t’ju shkelin pa kuptuar!” . Unë e dëgjova atë zë të hollë dhe qesha. Qesha jo nga tallja, por nga gëzimi që edhe një milingonë e vogël kujdesej për të tjerat dhe më njihte mua si pejgamber që nuk dëmton pa dashje. Dhe atë ditë, unë thashë: “Zoti im, më jep forcë të falënderoj për dhuntitë e Tua dhe të bëj vepra të mira që Ti i do” .

Unë: Por ti nuk ishe vetëm i butë me milingonat. Ti ishe edhe i ashpër me ata që nuk bindeshin. Thuhet se një ditë, ti inspektove ushtrinë dhe nuk gjete pupëzën. Dhe u zemërove.

Sulejmani a.s.: (Psherëtimë e lehtë) Pupëza, o bir, ishte një zog i vogël me detyrë të madhe. Ajo gjente ujë nën tokë dhe më ndihmonte të kuptoja se ku të hapnim puse. Një ditë, kur e thirra për të marrë pjesë në një mision, ajo nuk erdhi. Unë u zemërova dhe thashë: “Do ta dënoj rëndë, ose do ta ther, nëse nuk më sjell një arsye të fortë” . Por kur erdhi, ajo solli një lajm që më bëri të harroja zemërimin. Më tha: “Unë pashë një vend që ti nuk e ke parë. Një qytet të quajtur Saba, të sunduar nga një grua, Bilkisi. Ajo ka një fron të mrekullueshëm, por ajo dhe populli i saj adhurojnë diellin, jo Zotin” . Unë e kuptova se ajo nuk kishte ikur për t’u arratisur, por për të më sjellë një lajm të rëndësishëm. Dhe e fala.

Unë: Dhe pastaj ti shkrove atë letrën e famshme.

Sulejmani a.s.: Po, i shkrova një letër Bilkisit. Fillova me emrin e Zotit, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotë. Dhe i thashë: “Mos u tregoni arrogante para meje, ejani të nënshtruar” . Letrën ia dhashë pupëzës dhe ajo e çoi. Bilkisi, kur e pa, u mblodh me parinë e saj dhe tha: “Më erdhi një letër e ndershme. Është nga Sulejmani. Çfarë mendoni?” Ata thanë: “Ne kemi fuqi dhe luftë, por vendimi është I yti” . Por ajo ishte e mençur. Dërgoi dhurata për të më provuar. Kur erdhën dhuratat, unë i thashë të dërguarit: “A doni të më shtoni pasuri? Ajo që më ka dhënë Zoti im është më e mirë se ajo që më sillni ju” . Dhe e ktheva me dhuratat pa i pranuar.

Unë: Dhe pastaj ti kërkove fronin e saj para se ajo të vinte.

Sulejmani a.s.: (Sytë i shkëlqejnë) Unë thashë: “O paria ime, cili prej jush do të më sjellë fronin e saj para se ata të vijnë të nënshtruar?” . Një ifrit nga xhinnët tha: “Unë do ta sjell para se ti të ngrihesh nga vendi yt” . Por një njeri që kishte dituri nga libri, tha: “Unë do ta sjell para se ti të hapësh e mbyllësh sytë” . Dhe kur unë kur i ktheva sytë, froni ishte aty . Nuk ishte fuqia e tij, o bir. Ishte emri i Zotit që ai dinte. Dhe unë thashë: “Ky është bekimi i Zotit tim, për të më provuar nëse jam mirënjohës apo mosmirënjohës” .

Unë: Dhe kur erdhi Bilkisi, ti e prite me atë pallatin e xhamit.

Sulejmani a.s.: Po, unë e ndryshova fronin e saj pak, që të shihja nëse do ta njihte. Kur erdhi, e pyeta: “A është ky froni yt?” Ajo tha: “Sikur të ishte ai” . Pastaj e ftova të hynte në pallat. Ajo pa dyshemenë e xhamit që dukej si ujë dhe ngriti fundin e rrobës nga trupi . Unë i thashë: “Ky është pallat i lëmuar prej xhami” . Atëherë ajo tha: “Zoti im, unë i kam bërë padrejtësi vetes. Dorëzohem me Sulejmanin para Zotit të botëve” . Dhe ajo besoi.

Unë: Thuhet se ajo u martua me ty. Por edhe për këtë ka tregime të ndryshme.

Sulejmani a.s.: (Buzëqesh pa e konfirmuar) Çdo popull tregon historinë sipas mënyrës së vet. Ajo që ka rëndësi është se ajo e gjeti Zotin dhe la adhurimin e diellit. Pjesa tjetër është pluhur që e merr era.

Unë: Po xhinnët? Si ishte t’i komandoje ata krijesa që nuk i sheh dot?

Sulejmani a.s.: Ata ishin si ushtria ime e padukshme. Disa ndërtonin pallate, disa nxirrnin xhevahire nga deti, disa mbaheshin me zinxhirë . Por unë nuk pushoja kurrë së kujtuari se ata ishin krijesa të Zotit si unë, vetëm se më ishin nënshtruar. Dhe unë u thosha: “Punoni, o familje e Davudit, në shenjë falënderimi. Pak nga robërit e Mi janë mirënjohës” . Ata ndërtonin statuja, enë të mëdha dhe kusina të palëvizshme . Disa pyesin: “Pse statuja, kur Zoti i ndalon?” Por ato nuk ishin idhuj, ishin forma pa frymë, si stoli për pallatet, ajo lejohej .

Unë: Dhe fundi yt, o Sulejman? Thuhet se ishte i çuditshëm, me shkopin dhe krimbin.

Sulejmani a.s.: (Zëri i tij bëhet më i qetë, si era që pushon) Një ditë, unë qëndrova në këmbë duke u lutur, mbështetur në shkopin tim. Dhe aty, pa e kuptuar askush, shpirti im u nda. Por trupi im mbeti në këmbë, i mbështetur te shkopi. Xhinnët vazhdonin të punonin, duke menduar se unë isha gjallë dhe po i mbikëqyrja. Kaluan ditë, muaj. Derisa një krimb i vogël, nga ata që hanë drurin, filloi të brejë shkopin tim ngadalë. Ditë pas dite, druri dobësohej. Derisa një ditë, shkopi u këput dhe trupi im ra përtokë. Atëherë xhinnët kuptuan se unë kisha vdekur prej kohësh dhe se ata nuk dinin të fshehtën, siç mendonin . Ishte mësimi më i madh, o bir: një mbret që komandonte erërat dhe xhinnët, u rrëzua nga një krimb i vogël. Sepse fuqia e vërtetë nuk është e atij që ngre fronin, por e Atij që e bën atë të bjerë kur të dojë.

Unë: Një pyetje për ditët tona. Sot, njerëzit ëndërrojnë pushtet, pasuri, të komandojnë të tjerët. Çfarë u thua atyre që duan të jenë si ti?

Sulejmani a.s.: (Ngrihet dhe shikon nga horizonti, tani i kuq si zjarri) Thuaju: Unë pata fuqinë të komandoja erërat, por nuk pata fuqinë të ndaloja vdekjen. Unë pata thesare nëntokësore, por nuk pata fuqinë të mbaja frymën time më shumë se një çast. Unë kuptoja gjuhën e zogjve, por nuk kuptova se krimbi po ha shkopin tim ditë e natë. Pushteti është iluzion, o bir. Ajo që mbetet është përulësia para Atij që të dha pushtetin. Dhe kur të shihni një milingonë të vogël, mos e shkelni. Sepse ajo mund të jetë më e dashur për Zotin se një mbret me fron.

Unë: Dhe për ata që duan të kuptojnë fshehtësitë e botës?

Sulejmani a.s.: (Filloi të bëhet i tejdukshëm, duke u përzier me erën e mbrëmjes) Fshehtësitë nuk janë atje larg. Ato janë te milingona që flet, te pupëza që vjen me lajme, te era që fërshëllen emrin e Tij. Hapni veshët, por para syve hapni zemrën. Sepse Zoti nuk flet vetëm në bubullima. Ai flet edhe në pëshpërimën e krimbit që ha dru. Dhe ai që dëgjon atë pëshpërimë, e ka kuptuar të fshehtën më të madhe.

(U zhduk si një frymë ere që merr me vete një pendë zogu, duke lënë pas vetëm erën e temjanit dhe një kujtim se diku, në fillim të kohës, një mbret kishte rënë nga froni i tij nga një krimb i vogël. Dhe unë kuptova se çdo pushtet, sado i madh, mbahet në këmbë nga një shkop i brishtë. Dhe ai shkop, herët a vonë, do të hahet nga krimbi i fundit që quhet vdekje.)

MARKETING