Ai që e pa Zotin në thatësirë: Një bisedë me Iljasin a.s.

Shkruan: Prof.Dr. Metin Izeti

MARKETING

Thonë se ai ende qëndron në atë kodrën e Baalbekut, ku dikur zëri i tij ngjitej në qiell duke kërkuar shi për një popull që kishte harruar se uji vjen vetëm prej Tij. Jo si hije e një pejgamberi të lashtë, por si kujtim i gjallë se çfarë do të thotë të jesh zë në shkretëtirë kur të gjithë adhurojnë arin dhe gurin. E megjithatë, kur takohesh me të, sytë e tij nuk janë sytë e dikujt që u ngjit në qiell me një karrocë zjarri. Janë si dy burime që nuk shteren kurrë, që pasqyrojnë thatësirën më të gjatë dhe shiun më të bekuar. Rreth nesh, gërmadhat e tempujve të lashtë dëshmojnë për fuqinë e idhujve që ranë, dhe era fërshëllen duke përsëritur emrin e Tij që nuk vdes kurrë. Ulem pranë tij nën hijen e një peme që dikur ishte shkopi me të cilin goditi tokën dhe ajo u hap për të treguar fuqinë e Zotit.

Unë: O Iljas, o bir i Harunit, o pasardhës i pejgamberëve të mëdhenj, ty të thërrasin. Thuhet se ti je nga ata pejgamberë që Zoti i mbajti gjallë dhe i ngriti në qiell, dhe se ende endesh nëpër tokë duke takuar të devotshmit në çdo haxh . Si është të jetosh me trup midis nesh dhe shpirt pranë Tij, të shohësh brezat që vijnë e shkojnë dhe ti të mbetesh si dëshmitar i përjetshëm i besëlidhjes?

Iljasi a.s.: (Fytyra e tij rrezaton një dritë të ftohtë si hëna e dimrit, por sytë i digjen me ngrohtësinë e atij që ka parë mijëra netë lutjesh. Mjekrën e bardhë e ledhaton si dikush që flet me kohën) O bir, të jetosh gjatë nuk është dhuratë, është amanet. Unë pashë qytete të ngrihen dhe të shkatërrohen. Pashë mbretër të ulen në frone dhe të bien në pluhur. Pashë idhuj që adhuroheshin për shekuj dhe pastaj u harruan si gurët e rrugës. Por unë mbajta një gjë të pandryshuar: fjalën “La ilahe il-lAll-llah”. Ajo është uji që nuk shteret kurrë në shkretëtirën e zemrave.

Unë: Ti ishe nga pasardhësit e Harunit, vëllait të Musait . Rrjedh nga ai burim i madh pejgamberësh. Si ishte të vazhdoje atë traditë në një kohë kur izraelitët kishin humbur rrugën?

Iljasi a.s.: (Psherëtimë e lehtë) Trashëgimia e Harunit nuk ishte gradë, ishte përgjegjësi. Unë linda në një kohë kur populli im kishte harruar mësimet e Musait dhe ishte kthyer pas idhujve. Mbreti i asaj kohe, Ahabi, kishte një grua që e kishte shtyrë drejt adhurimit të idhullit Ba’al . Ata kishin ngritur një statujë të artë, dhjetë metra të lartë, dhe thoshin se ajo ishte zoti që u sillte begati . Dhe unë, bir i Harunit, që kisha trashëguar thirrjen për një Zot të vetëm, qëndroja para tyre dhe thosha: “Pse adhuroni atë që keni skalitur me duart tuaja? Pse përuleni para gurit dhe harroni Atë që krijoi gurin?”

Unë: Dhe ti u thoshe atyre fjalët që Zoti i përmend në Kuran: “A i luteni Ba’alit dhe e lini më të mirin e krijuesve, Allahun, Zotin tuaj dhe Zotin e etërve tuaj të lashtë?” .

Iljasi a.s.: (Sytë i shkëlqejnë) Po, ato ishin fjalët e mia. Por ata më shikonin sikur u flisja në një gjuhë të huaj. Ata thoshin: “Ba’ali na jep shi, na jep të korra, na mbron nga armiqtë. Kush është ky Zoti yt që nuk e shohim?” Dhe unë u thosha: “Ai që nuk shihet, është më i vërtetë se ai që shihet. Sepse gjithçka që shihet, një ditë zhduket. Vetëm Ai që nuk shihet, mbetet përgjithmonë.”

Unë: Por ata nuk të dëgjuan. Thuhet se ti u largove dhe Zoti i ndëshkoi me thatësirë.

Iljasi a.s.: (Zëri i tij bëhet më i rëndë) Unë u largova pasi i thirra për vite me radhë. Ata më kërcënuan se do më vrisnin dhe unë u fsheha në male . Zoti im i la pa shi për tre vjet. Lumenjtë u thanë, toka u ça, bagëtia ngordhi. Fëmijët qanin nga uria dhe të rriturit nuk dinin ç’të bënin. Pas tre vjetësh, ata më kërkuan dhe më gjetën. Erdhën të përulur, me lot, duke thënë: “O Iljas, lutju Zotit tënd për ne”. Unë u luta dhe shiu erdhi. Toka u mbush përsëri me gjelbërim.

Unë: Dhe ata u kthyen? A besuan?

Iljasi a.s.: (Tund kokën me hidhërim) Për pak kohë, po. Por zemra e njeriut, o bir, është më e ndryshueshme se rëra e shkretëtirës. Sapo panë begatinë përsëri, harruan varfërinë. Sapo e mbushën barkun, harruan lutjen. Dhe unë pashë se ky popull nuk donte të shpëtohej. Atëherë i thashë Zotit tim: “Zoti im, më merr tek Ti. Nuk dua të shoh më mosmirënjohjen e tyre.”

Unë: Dhe Zoti ta plotësoi lutjen? Thuhet se ti u ngrite në qiell gjallë, me një karrocë zjarri .

Iljasi a.s.: (Buzëqesh si dikush që kujton një udhëtim të bukur) Një ditë, ndërsa isha duke ecur me nxënësin tim Eljesanë, një karrocë zjarri zbriti nga qielli. Kuajt e zjarrtë më morën dhe unë u ngjita lart, duke parë tokën që zvogëlohej poshtë meje. Nuk ishte vdekje, o bir. Ishte kalim në një gjendje tjetër. Zoti im deshi të më shpërblente për durimin tim dhe më mbajti gjallë në një botë tjetër. Disa thonë se jam në qiell, disa thonë se endem në tokë duke u takuar me të devotshmit në haxh . E vërteta është se unë jam aty ku do Ai. Dhe çdo vit, në Arafat, unë takoj vëllain tim Hidrin dhe së bashku ngremë duart për ata që kërkojnë falje .

Unë: Thuhet se ti ke një lutje të veçantë, që Imam Xhafer Sadiku e përktheu nga gjuha sirianishte dhe qau kur e dëgjoi.

Iljasi a.s.: (Sytë i mbushen me lot, por lotët nuk rrjedhin) Ah, ajo lutje… Unë e thosha natën, kur të gjithë flinin, kur trupi im ishte i lodhur nga etja e agjërimit dhe shpirti im ishte i etur për Të. Unë thosha: “O Zot, a do të më dënosh Ti, edhe pse Ti e di se unë vuaj nga etja në mesditë për Ty? O Zot, a do të më dënosh Ti, edhe pse Ti e di se unë e fërkoj fytyrën time në tokë duke rënë në sexhde për Ty? O Zot, a do të më dënosh Ti, edhe pse Ti e di se unë i lë mëkatet për Ty? O Zot, a do të më dënosh Ti, edhe pse Ti e di se unë rri zgjuar gjithë natën vetëm për Ty?” . Dhe zëri erdhi një natë: “Çoje kokën nga toka, o Iljas, se Unë nuk do të të dënoj kurrë”.

Unë: Sa e bukur është kjo lutje! Dhe sa e madhe është mëshira e Tij!

Iljasi a.s.: Mëshira e Tij, o bir, është më e madhe se çdo mëkat. Por njerëzit e harrojnë atë. Ata mendojnë se Zoti është gjykatës i ashpër që pret të gabojnë për t’i dënuar. Por unë të them të vërtetën: Ai pret të pendohen për t’i falur. Unë pashë një popull që e meritonte dënimin, por kur u penduan, Ai ua fali. Dhe kur u kthyen prapë, Ai më mori mua dhe i la ata. Por unë e di se edhe ata, në fund, do të kenë mundësi të kthehen.

Unë: Disa thonë se ti je i njëjti me Idrisin, disa thonë se je vëllai i Hidrit . Kush je ti në të vërtetë?

Iljasi a.s.: (Qesh butë) Emrat, o bir, janë petka. Njerëzve u pëlqen t’i veshin pejgamberët me petka të ndryshme. Idrisi ishte para meje, unë isha pas tij. Hidri është vëllai im në shpirt, jo në gjak. Ne takohemi çdo vit dhe bisedojmë për atë që ka ndodhur në tokë . Ai kujdeset për ata që enden nëpër dete, unë për ata që enden nëpër shkretëtira . Por të dy kemi të njëjtin Zot dhe të njëjtën thirrje: se nuk ka Zot tjetër pos Tij.

Unë: Një pyetje për ditët tona. Sot njerëzit nuk adhurojnë më Ba’al prej ari. Por adhurojnë gjëra të tjera: para, pushtet, famë, trupin e tyre. Çfarë u thua atyre?

Iljasi a.s.: (Ngrihet dhe shikon nga horizonti, tani i kuq si flaka) Ba’ali i lashtë ishte prej ari dhe qëndronte në tempull. Ba’ali i sotëm është i padukshëm, por më i rrezikshëm. Ai fshihet në zemrat tuaja. Kur zgjoheni në mëngjes dhe mendimi i parë nuk është për Të, por për paratë që do të fitoni, ai është Ba’ali juaj. Kur shkoni në shtrat dhe fjala e fundit nuk është emri i Tij, por emri i dikujt që doni të kënaqni, ai është Ba’ali juaj. Kur harroni se çdo gjë vjen prej Tij dhe kthehet tek Ai, ju keni ndërtuar një idhull të ri në zemrën tuaj. Por unë ju them: thatësira e vërtetë nuk është ajo e tokës. Thatësira e vërtetë është ajo e shpirtit. Dhe ajo thatësirë nuk shuhet me shiun, por me lotët e pendimit.

Unë: Dhe për ata që ndihen të vetmuar në besimin e tyre, si ti në atë kohë?

Iljasi a.s.: (Vë dorën mbi supin tim) Unë isha vetëm, o bir. Një zë në shkretëtirë, një thirrës në mes të idhujtarëve. Por unë nuk isha kurrë vetëm, sepse Ai ishte me mua. Dhe kur të ndihesh i vetmuar në rrugën tënde, kujto se të gjithë pejgamberët kanë kaluar atë vetmi. Por në fund, ata nuk kishin nevojë për askënd tjetër përveç Tij. Dhe unë të lë trashëgim atë lutjen time: “O Zot, Ti e di se unë vuaj për Ty, se unë përkulem para Teje, se unë lë mëkatet për Ty, se unë rri zgjuar natën për Ty. Si mund të më dënosh mua?” Dhe përgjigja e Tij do të vijë gjithmonë: “Çoje kokën, se Unë nuk të dënoj kurrë”.

Unë: Një fjalë të fundit për ata që do ta lexojnë këtë bisedë?

Iljasi a.s.: (Filloi të bëhet i tejdukshëm, duke u përzier me flakët e perëndimit) Thuaju: Mos kini frikë nga thatësira. Ajo vjen për t’ju kujtuar se kush jep ujin e vërtetë. Mos u mashtroni nga idhujt prej ari, se ari ndryshket dhe idhujt thyhen. Vetëm Ai që nuk shihet, mbetet përgjithmonë. Dhe kur të ndieni se toka po thahet nën këmbët tuaja, ngrini duart lart dhe kërkoni shiun e mëshirës së Tij. Sepse unë pashë shiun që zbriti pas tre vjetësh thatësire dhe e di se Ai nuk i lë kurrë robërit e Tij pa përgjigje.

(U zhduk si një flakë që shuhet në horizont, duke lënë pas vetëm erën e temjanit dhe një kujtim se diku, në fillim të kohës, një pejgamber kishte qëndruar vetëm përballë një idhulli të artë dhe nuk ishte përkulur kurrë. Dhe unë kuptova se çdo njeri që zgjedh të mos përkulet para idhujve të kohës së vet, mban në vete një pjesë të shpirtit të Iljasit. Dhe ai shpirt, edhe nëse qëndron vetëm në shkretëtirë, nuk është kurrë i vetmuar, sepse Ai që flet në pëshpërimën e erës është gjithmonë me të.)

MARKETING