Ai që mori mantelin e dritës: Një bisedë me Eljesain a.s.

Shkruan: Prof. Dr. Metin izeti

MARKETING

Thonë se ai ende qëndron në atë kodrën ku mësuesi i tij u ngjit në qiell me një karrocë zjarri, duke lënë pas mantelin që ra mbi supet e tij si një amanet i përjetshëm. Jo si hije e lavdisë së Iljasit, por si dëshmi e gjallë se çfarë do të thotë të trashëgosh jo pasuri, por një thirrje, dhe ta mbash atë me besnikëri deri në fund. E megjithatë, kur takohesh me të, sytë e tij nuk janë sytë e dikujt që jetoi nën hijen e një pejgamberi të madh. Janë si dy burime që pasqyrojnë një dritë të veçantë: dritën e atij që pranoi të ishte nxënës për t’u bërë mësues, që eci mbi ujë pa u mbajtur pas asgjëje tjetër përveç emrit të Tij. Rreth nesh, era e Palestinës së lashtë sjell erën e ullinjve dhe kujtimin e një populli që pa mrekulli por harroi mësimin. Ulem pranë tij nën hijen e një peme që dikur ishte shkopi me të cilin ndau ujërat e Jordanit.

Unë: O Eljesa, o bir i Adij, o pasardhës i Harunit dhe Jusufit, o pejgamber që përmendesh vetëm dy herë në Kuran, por që Zoti të ka lartësuar mbi botët dhe të ka quajtur nga të zgjedhurit e mirë . Kush je ti, o njeri i heshtur, që fshihesh pas dy ajeteve dhe mijëra vitesh?

Eljesa a.s.: (Fytyra e tij rrezaton një qetësi të thellë, si uji i liqenit që nuk lëviz kurrë. Sytë i ka ngjyrë qielli në muzg dhe mjekrën e thinjur e ledhaton si dikush që flet me erën) Unë jam ai që ishte i sëmurë dhe u shërua. Unë jam ai që ishte i humbur dhe e gjeti veten. Unë jam dishepulli që u bë mësues, dhe ndjekësi që u bë udhërrëfyes. Para se të bëhesha pejgamber, isha një djalosh që vuaja nga një sëmundje e rëndë. Trupi më ishte dobësuar dhe shpirti po më largohej ngadalë. Por nëna ime, një grua e devotshme nga bijtë e Izraelit, nuk e humbi shpresën. Ajo fshehu në shtëpinë e saj pejgamberin Iljas, i cili po ikte nga armiqtë që kërkonin ta vrisnin . Dhe atje, në atë shtëpi të përulur, Iljasi pa sytë e mi që mezi rrinin hapur dhe u lut për mua. Dhe unë u ngrita i shëndoshë. Atë ditë, unë nuk fitova vetëm shëndetin. Fitova besimin që do të më mbante gjithë jetën.

Unë: Dhe ti nuk u ndave më prej tij.

Eljesa a.s.: (Buzëqesh butë) Unë u bëra hije e tij. E ndoqa kudo që shkonte, nëpër male e shkretëtira, nëpër shpella e qytete. I shërbeja si nxënës i përulur, duke marrë çdo ditë një pjesë të urtësisë së tij. Dhe ai më donte si bir. Një ditë, para se të ngjitej në qiell, ai më tha: “Kërko çfarë të duash, para se të ndahem”. Unë i thashë: “Më jep dyfishin e fuqisë tënde” . Nuk doja pasuri, o bir. Doja fuqinë për të vazhduar rrugën e tij. Dhe ai më vuri dorën në kokë dhe tha: “Nëse më sheh kur të ngjitem, do të marrësh atë që kërkon”.

Unë: Dhe ti e pe?

Eljesa a.s.: (Sytë i ngrihen nga qielli, sikur sheh ende atë pamje) Po. Unë isha me të kur zbriti ajo karroca e zjarrit me kuaj flakërues. Një stuhi e madhe na ndau dhe ai u ngjit lart duke lënë pas mantelin e tij që ra mbi supet e mia . Dhe unë e dija se tani isha unë ai që duhej të vazhdonte. Mora mantelin, shkova te lumi Jordan dhe godita ujin. Uji u nda dhe unë kalova përtej. Dhe bijtë e pejgamberëve që më shihnin nga larg thanë: “Shpirti i Iljasit pushon mbi Eljesain” .

Unë: Dhe pastaj ti vazhdove misionin. Por Zoti ty të përmend rrallë në historitë e pejgamberëve. Pse kaq heshtje për ty?

Eljesa a.s.: (Psherëtimë e lehtë) Disa pemë, o bir, njihen për hijen që bëjnë, jo për emrin që mbajnë. Unë isha nga ata profetë që nuk kërkuan lavdi, por kërkuan të ndreqnin atë që ishte prishur. Populli im kishte rënë përsëri në mëkate pas largimit të Iljasit. Unë i thërrisja ditë e natë, por veshët e tyre ishin të rënduar nga zhurma e kësaj bote. Megjithatë, unë nuk u lodha. Sepse pejgamberi nuk është ai që sheh frytet e punës së tij, por ai që mbjell farën dhe shpresën.

Unë: Thuhet se ti ke bërë mrekulli të ngjashme me ato të Isait a.s.: ke ecur mbi ujë, ke shëruar të sëmurë dhe ke ngjallur të vdekur . A është e vërtetë?

Eljesa a.s.: (Ulet pranë meje dhe merr një grusht dhe) Mrekullitë, o bir, nuk janë për t’u lavdëruar, por për t’i treguar njeriut se Zoti është më i fuqishëm se çdo ligj natyre. Po, unë eca mbi ujë, por jo sepse unë isha i veçantë. Sepse Ai që më mbante, e bënte ujin më të fortë se tokën nën këmbët e mia. Unë shërova të sëmurë, por ishte dora e Tij që prekte nëpërmjet meje. Unë ngjalla të vdekur, por ata u ngjallën sepse Ai tha “Bëhu” dhe ata u bënë. Një grua nga Shunemi, që na kishte dhënë bukë e strehë, humbi djalin e saj të vetëm. Ajo erdhi tek unë duke qarë dhe unë u luta. Dhe Zoti ia ktheu djalin gjallë . Por unë nuk isha gjë tjetër veçse një urë mes lotit të saj dhe mëshirës së Tij.

Unë: Dhe për Naamanin, komandantin sirian që u shërua nga lebrosi?

Eljesa a.s.: Ai ishte armik i popullit tim, por kishte një zemër që kërkonte të vërtetën. Kur erdhi tek unë i dërguar nga mbreti i Sirisë, unë nuk dola ta takoja me pompozitet. I dërgova fjalë: “Shko lahu shtatë herë në Jordan dhe do të shërohesh” . Ai u zemërua në fillim. Thoshte: “Lumenjtë e Damaskut a nuk janë më të mirë se ky përrua i vogël?” Por në fund u bind. Dhe kur doli nga uji me lëkurë si të foshnjës, u kthye tek unë dhe tha: “Tani e di se nuk ka Zot tjetër përveç Zotit të Izraelit” . Dhe unë nuk pranova asnjë dhuratë prej tij, që ai ta dinte se Zoti nuk shitet për ar.

Unë: Por shërbyesi yt Gehaziu mori atë që ti nuk pranove.

Eljesa a.s.: (Sytë i errësohen për një çast) Gehaziu më kishte shërbyer për vite me radhë. Pa mrekullitë, dëgjoi fjalët, preku dorën time. Por zemra e tij mbeti e lidhur me arin. Kur Naamani u largua, Gehaziu vrapoi pas tij dhe i tha se unë kisha ndryshuar mendje dhe doja dhurata. Mori argjend dhe rroba dhe i fshehu në shtëpi . Kur u kthye, unë e pashë në sy gënjeshtrën. I thashë: “A ishte koha për të marrë para dhe rroba? Lebrosi i Naamanit do të ngjitet pas teje dhe pasardhësve të tu përgjithmonë” . Dhe ai doli nga prania ime i bardhë si bora nga sëmundja. Ky ishte mësimi më i hidhur: se edhe ai që rritet pranë dritës, mund të zgjedhë errësirën.

Unë: Thuhet se ti je ai që zgjodhe Dhulkiflin si pasardhës, atë njeriun që pranoi të agjëronte ditën, të falej natën dhe të mos zemërohej kurrë.

Eljesa a.s.: (Buzëqesh ngrohtë) Po. Kur ndjeva se fundi po afrohej, mblodha bijtë e Izraelit dhe u thashë: “Kush pranon të marrë përsipër tri kushte, do të jetë pasardhësi im: të agjërojë çdo ditë, të falet çdo natë pa gjumë dhe të mos zemërohet kurrë, pavarësisht se çfarë i bëjnë” . Të gjithë heshtën. Por një djalosh i ri, që nuk kishte as pasuri as pushtet, u ngrit dhe tha: “Unë pranoj”. E provova tri herë dhe tri herë ai pranoi. Dhe unë pashë tek ai sinqeritetin që kërkoja. Zoti e bekoi atë dhe e quajti Dhulkifl, “ai që ka pjesë të dyfishtë” . Sepse ai mori përsipër atë që të tjerët nuk guxuan.

Unë: Dhe ti, o Eljesa, ku prehesh tani? Disa thonë në Arabi, disa në Turqi .

Eljesa a.s.: (Ngrihet dhe shikon nga horizonti) Trupi im prehet në një vend, por unë nuk jam aty. Disa besojnë se varri im është në Al-Avxham të Arabisë, por ata që nuk kuptojnë nderimin e pejgamberëve e kanë fshirë atë vend . Të tjerë thonë se jam varrosur në Eğil të Turqisë, në një kodër që sheh nga lugina ku ujërat u ngritën dhe pastaj u tërhoqën . Por e vërteta është se unë jam në çdo zemër që zgjedh të jetë nxënës para se të jetë mësues. Unë jam në çdo njeri që shërohet nga sëmundja e vetes dhe ia fal shërimin Tij. Unë jam në çdo shërbëtor që nuk tradhton, në çdo pasardhës që nderon mantelin që ka marrë.

Unë: Një pyetje për ditët tona. Sot, njerëzit duan gjithçka menjëherë. Duan të jenë mësues pa qenë nxënës, të kenë famë pa paguar çmimin, të trashëgojnë pa shërbyer. Çfarë u thua atyre?

Eljesa a.s.: (Vë dorën mbi supin tim, një dorë e lehtë si pendë) Thuaju: Unë isha i sëmurë para se të shërohesha. Unë isha nxënës para se të bëhesha mësues. Unë mbajta mantelin e Iljasit vetëm pasi e ndoqa atë me vite nëpër male dhe shpella. Nuk ka trashëgimi pa shërbim. Nuk ka mrekulli pa lutje. Nuk ka ngjitje pa zbritje fillimisht në thellësinë e përuljes. Dhe kur të ndieni se jeni gati të merrni mantelin e dikujt, pyesni veten: a jeni gati ta mbani atë me besnikëri, edhe nëse askush nuk e vë re? Sepse unë mbajta mantelin e Iljasit për dekada, dhe emri im përmendet vetëm dy herë në Librin e Tij. Por mjafton që Ai më ka përmendur, që unë të jem i pavdekshëm.

Unë: Një fjalë të fundit për ata që do ta lexojnë këtë bisedë?

Eljesa a.s.: (Filloi të bëhet i tejdukshëm, duke u përzier me dritën e muzgut) Thuaju: Mos u hidhëroni nëse emri juaj nuk shkruhet në faqet e para të historisë. Mjafton që emri juaj të jetë shkruar tek Ai që nuk harron kurrë. Dhe kur të kaloni përpara një uji të trazuar, mos kërkoni varkë për ta kaluar. Ngrini duart dhe goditeni me besimin tuaj. Uji do të ndahet. Dhe mbani mend se çdo sëmundje ka një shërim, por shërimi më i madh është ai i shpirtit nga sëmundja e harresës së Tij. Unë u shërova dikur nga lutja e Iljasit. Sot, unë lutem për të gjithë ata që kërkojnë shërim. Dhe ajo lutje, edhe pse nuk dëgjohet, arrin atje ku duhet.

(U zhduk si një pëshpëritje në erën e mbrëmjes, duke lënë pas vetëm erën e mantelit të padukshëm dhe një kujtim se diku, në fillim të kohës, një djalosh i sëmurë ishte shëruar dhe ishte bërë pejgamber, jo për lavdi, por për të vazhduar rrugën e mësuesit të tij. Dhe unë kuptova se çdo njeri që zgjedh të shërbejë para se të udhëheqë, të ndjekë para se të prijë, dhe të mbajë mantelin e dikujt para se të kërkojë mantelin e vet, mban në vete një pjesë të shpirtit të Eljesait. Dhe ai shpirt, edhe nëse qëndron i heshtur në faqet e historisë, është i shkruar me shkronja ari në Librin që nuk shuhet kurrë.)

MARKETING