Ai që e bëri hekurun të këndonte: Një bisedë me Davudin a.s.

Shkruan: Prof. Dr. Metin Izeti

MARKETING

Thonë se ai ende rri në atë dhomën e sipërme të Kudusit, ku dikur gjykonte me drejtësi dhe zeburi/psalmet e tij ngjiteshin në qiell duke marrë me vete zërat e maleve dhe të zogjve. Jo si hije e një mbretërie të humbur, por si kujtim i gjallë se çfarë do të thotë të jesh njëkohësisht bari e mbret, pejgamber e ushtar, i fuqishëm me shpatë dhe i butë me shpallje. E megjithatë, kur takohesh me të, sytë e tij nuk janë sytë e dikujt që mundi një gjigant dhe sundoi një perandori. Janë si dy psalme të pashkruara që presin të këndohen nga dikush që e di se fuqia e vërtetë është të përkulesh para Atij që të dha fuqinë. Rreth nesh, gurët e Jerusalemit të lashtë mbajnë dëshminë e mijëra viteve, dhe era fërshëllen si një këngë e lashtë që nuk harrohet kurrë. Ulem pranë tij nën hijen e një peme që dikur ishte shkopi i bariut që u bë mburojë mbreti.

Unë: O Davud, o bir i Ishait, o mbret i Jeruzalemit, o pejgamber që fole me zërin e maleve, ty të thërrasin. Thuhet se ti je i pari njeri që Zoti e bëri njëkohësisht pejgamber dhe mbret, duke i bashkuar në ty dy grada që më parë ishin të ndara në dy familje të ndryshme të Israilit . Si është të mbash mbi supe peshën e dy kurorave?

Davudi a.s.: (Fytyra e tij rrezaton një dritë të ngrohtë, si dielli që ngroh por nuk djeg. Mban mjekrën e thinjur dhe sytë i ka të qetë si uji i puseve të thella) O bir, kurora nuk janë dy, por një. Kush mendon se pejgamberësia dhe mbretëria janë dy gjëra të ndara, nuk e ka kuptuar se fuqia pa udhëzim është tirani, dhe udhëzimi pa fuqi është zë në shkretëtirë. Zoti im më bëri mbret që të kisha fuqinë të zbatoja drejtësinë, dhe pejgamber që ta dija se ç’është drejtësia. Para meje, këto ishin në dy shtëpi të ndryshme . Por Zoti deshi të tregojë se fuqia dhe dituria mund të bashkohen në një dorë, nëse ajo dorë është e përulur para Tij.

Unë: Fillimi yt ishte i vogël, si bari delesh. Pastaj erdhi ajo ditë kur takove Xhalutin, atë gjigant që mbante me frikë tërë ushtrinë.

Davudi a.s.: (Buzëqesh si dikush që kujton një lojë fëmijësh) Unë isha djalosh i ri, o bir. Vëllezërit e mi kishin shkuar në luftë, dhe babai më dërgoi t’u çoja ushqim. Kur arrita atje, pashë një ushtri të tërë që dridhej para një njeriu të vetëm. Xhaluti dilte çdo ditë dhe i sfidonte, por askush nuk guxonte të dilte përballë tij . Unë pyeta: “Pse nuk luftoni?” Më thanë: “Ai është gjigant, ne s’mundemi”. Atëherë pashë mbretin Talut, i cili kishte premtuar se kush e vret Xhalutin, do të martohet me vajzën e tij dhe do të marrë gjysmën e pasurisë së tij . Unë nuk doja as pasuri as grua. Doja t’u tregoja se madhështia e Zotit është më e madhe se çdo gjigant. Mora pesë gurë të lëmuar nga përroi dhe hoben time të bariut. Dhe kur Xhaluti doli përballë meje, unë nuk pashë një gjigant. Pashë një njeri që kishte harruar Zotin. Hodha gurin dhe ai u rrëzua . Dhe unë kuptova atë ditë se forca nuk është në madhësinë e trupit, por në madhësinë e besimit.

Unë: Dhe pas asaj dite, ti u bëre mbret. Por rruga jote nuk ishte e lehtë. Ti u ndeshe me zilinë dhe tradhtinë.

Davudi a.s.: (Psherëtimë e lehtë) Mbretëria, o bir, nuk është fron, është sprovë. Unë kalova shumë vite nëpër male e shpella, duke ikur nga ata që dikur ishin miqtë e mi. Por Zoti im nuk më la kurrë vetëm. Më mësoi se durimi në vuajtje është më i vlefshëm se fitoret në beteja. Dhe kur më në fund Zoti më dhuroi mbretërinë, unë e dija se ajo nuk ishte imja, por e Tij. Unë isha vetëm një kujdestar.

Unë: Zoti të dha dhunti të rralla: ta kuptoje gjuhën e zogjve, ta bëje hekurin të butë si dylli në duart e tua, dhe zërin më të bukur që ka dëgjuar ndonjëherë bota .

Davudi a.s.: (Sytë i shkëlqejnë) Ah, zëri… Zoti im më dhuroi një zë që, kur këndonte zeburin/psalmet, malet fillonin të përsërisnin fjalët e mia dhe zogjtë ndalonin në fluturim për të dëgjuar . Nuk ishte zëri im, o bir. Ishte drita e fjalëve të Tij që kalonte nëpër mua. Kur lexoja Zeburin, ndieja se çdo mal, çdo gur, çdo krijesë po këndonte me mua. Dhe unë qaja nga gëzimi që Zoti më kishte bërë pjesë të atij korri. Disa thonë se kam jetuar njëqind vjet dhe kam sunduar dyzet . Por unë nuk i numërova vitet. Numërova vetëm netët kur qëndroja në këmbë duke u lutur, derisa këmbët më ënjeshin.

Unë: Namazi yt… Pejgamberi Muhamed a.s. ka thënë se namazi më i dashur për Zotin ishte yti, dhe agjërimi më i dashur ishte yti: gjysmën e natës flije, një të tretën faleshe, dhe një të gjashtën flije sërish; agjëroje një ditë dhe haje ditën tjetër . Përse kjo mënyrë?

Davudi a.s.: (Buzëqesh butë) Sepse Zoti im nuk I do ekstremet, o bir. Ai e do ekuilibrin. Trupi ka të drejtën e vet, shpirti ka të drejtën e vet. Kush falet gjithë natën, lodh trupin dhe nuk mund të punojë ditën për të ushqyer familjen. Kush fle gjithë natën, e lë shpirtin të uritur. Unë gjeta rrugën e mesme. Dhe Zoti e deshi atë rrugë.

Unë: Dhe hekuri… si ishte të shihje hekurin të bëhej i butë në duart e tua?

Davudi a.s.: (Ngrihet dhe merr një copë hekur që mban pranë, e ledhaton me dorë) Zoti im më thoshte: “Ne ta zbutëm hekurin” . Dhe unë e shihja atë metal të fortë të bëhej si brumë në duart e mia. E formoja si të doja, bëja parzmore që mbronin ushtarët në betejë . Nuk ishte për t’u pasuruar, o bir. Unë nuk merrja asgjë nga thesari i shtetit. Ushtroja këtë zanat dhe ushqeja familjen time me djersën time . Sepse pejgamberi që ha nga lëmosha e të tjerëve, nuk është më pejgamber. Unë doja t’u tregoja njerëzve se varfëria nuk është nder, por as pasuria e fituar pa punë nuk është bekim.

Unë: Thuhet se Zoti të vuri në sprovë me dy engjëj që erdhën si kërkues gjykimi, njëri me nëntëdhjetë e nëntë dele dhe tjetri me një të vetme . Çfarë ndodhi atë ditë?

Davudi a.s.: (Sytë i errësohen për një çast) Ajo ishte dita kur Zoti im deshi të më kujtonte se edhe mbretërit gjykohen. Ata erdhën papritur, u ngjitën në dhomën time pa leje. Unë u tremba, por ata thanë: “Mos ki frikë, ne jemi dy kërkues, njëri I ka bërë padrejtësi tjetrit” . Pastaj treguan historinë: njëri kishte nëntëdhjetë e nëntë dele, dhe donte edhe delen e vetme të vëllait të tij. Unë gjykova pa i dëgjuar të dy, dhe thashë: “Ai të ka bërë padrejtësi duke kërkuar delen tënde”. Dhe në atë çast, ata u zhdukën dhe unë kuptova se isha sprovuar. Kisha gjykuar pa dëgjuar palën tjetër, dhe kisha rënë në gabim . Unë rashë në sexhde dhe kërkova falje. Dhe Zoti im më fali. Sepse Ai nuk do që robërit e Tij të jenë të përsosur, por që kur gabojnë, të kthehen tek Ai.

Unë: Zeburi, libri yt. Çfarë përmbante ai?

Davudi a.s.: Zeburi ishte si shiu i pranverës për shpirtin . Nuk kishte ligje të reja si Teurati i Musait, as urdhëresa të ashpra. Kishte lavde, lutje, urtësi. Fjalë që ngrohnin zemrën dhe e afronin njeriun me Zotin pa ndërmjetës. Unë i këndoja ato fjalë natën dhe zogjtë më vinin rrotull për të dëgjuar. Dhe në ato psalme, Zoti im më kishte shpallur se do të vinte një pejgamber pas meje, nga pasardhësit e Ismailit, që do të quhet Muhamed . Dhe unë gëzohesha kur lexoja ato fjalë, edhe pse nuk do ta takoja kurrë.

Unë: Dhe pas teje erdhi Sulejmani, djali yt, që trashëgoi mbretërinë dhe pejgamberinë.

Davudi a.s.: (Sytë i ndriçojnë nga dashuria) Sulejmani ishte dhurata më e madhe që Zoti më dha pas faljes. Ai ishte i mençur që në fëmijëri. Një herë, kur ishte ende djalë, erdhën dy gra tek unë për një fëmijë. Unë gjykova, por ai më tha: “O babai im, kishe një rrugë tjetër për të zbuluar të vërtetën”. Dhe unë pashë se Zoti i kishte dhënë atij diçka që nuk ma kishte dhënë mua . Por unë nuk e xhelozova. U gëzova. Sepse babai që sheh djalin të bëhet më i madh se ai, e di se fara e tij nuk ka vdekur.

Unë: Një pyetje për ditët tona. Ti që pate pushtetin më të madh të kohës tënde, çfarë u thua atyre që sot grumbullojnë pasuri dhe pushtet pa fund?

Davudi a.s.: (Ngrihet dhe shikon nga horizonti) Thuaju se unë pata një mbretëri që shtrihej nga Eufrati deri në Nil . Pata ushtri, pata ar, pata gra, pata çdo gjë që njeriu mund të dëshirojë. Por unë nuk fjeta natën duke numëruar pasurinë. Fjeta duke qarë nga frika se mos e humbja Zotin. Në fund të jetës, unë nuk mbaja në dorë asgjë tjetër veçse pendimin tim për çdo çast që nuk e kujtova Atë sa duhet. Pushteti është hije, o bir. Ai zgjat sa një frymë. Ajo që mbetet është drejtësia që bëre, lotët që derdhe natën, dhe lutjet që këndove për Të.

Unë: Dhe vdekja jote? Si erdhi ajo?

Davudi a.s.: (Buzëqesh i qetë) Një ditë, Zoti im deshi të më merrte. Ishte ditë e ftohtë dimri. Unë u ngjita në dhomën time për t’u lutur dhe atje, në sexhde, shpirti im u nda nga trupi. Dhe ata që më donin, më varrosën në Jeruzalem, në tokën që kisha çliruar . Por unë nuk jam aty, o bir. Unë jam në çdo zë që këndon lavde për Zotin. Unë jam në çdo gjykatës që vendos me drejtësi. Unë jam në çdo njeri që punon me duart e veta për të ushqyer familjen e tij. Dhe në çdo natë kur ti zgjohesh për t’u lutur, ndërsa të tjerët flenë, atje jam unë, duke të pëshpëritur: “Kështu bëja edhe unë. Vazhdo, se rruga është e gjatë, por Ai që pret në fund ia vlen”.

Unë: Një fjalë të fundit për ata që do ta lexojnë këtë bisedë?

Davudi a.s.: (Filloi të bëhet i tejdukshëm, duke u përzier me dritën e muzgut mbi kupolat e Jeruzalemit) Thuaju: Mos u mashtroni nga madhështia e kësaj bote. Unë pashë gjigantë që u rrëzuan nga një gur i vogël. Pashë mbretëri që u shuan si tymi. E vetmja gjë që mbetet është fjala e mirë, vepra e drejtë, dhe dashuria për Atë që nuk vdes kurrë. Dhe kur të ndieni se zemra juaj po ngurtësohet si hekuri, mbani mend se hekuri bëhet i butë në duart e atij që e do Zotin. Lutuni, agjëroni, këndoni siç bëja unë. Dhe malet do të këndojnë me ju.

(U zhduk si një psalëm i largët në erën e mbrëmjes, duke lënë pas vetëm erën e temjanit dhe një kujtim se diku, në fillim të kohës, një bari me hobe kishte mposhtur një gjigant, dhe një mbret me sgpallje që kishte bërë malet të këndonin. Dhe unë kuptova se çdo njeri mban brenda një Davud që pret të dalë përballë Xhalutit të vet, me pesë gurë besimi në xhep dhe një psalëm në zemër.)

MARKETING