I huaj në dhomën e errët

I huaj në dhomën e errët

Mbi derë qëndronte një skulpturë. U përpoq të shquante sa mundej prej tablove, por nuk arriti të shquante ndonjë gjë konkrete. Mund edhe t’i kishte gërvishtur e t’i shpërfytyronte këto dy vepra arti, por ai e donte të bukurën deri në qelizën më të thellë. Skulpturën e përshkoi me pëllëmbën e dorës së djathtë dhe ndjesinë e çdo gdhendje e ndjeu përmes lëkurës deri në shpirt.

Shkruan: Nuredin NAZARKO, Korçë

Dera e shtëpisë ndjeu kërcëllitjen e menteshave të vjetruara. Dera e rënduar nga koha u hap shumë pak… Një rrymë ajri u vërtit rreth dhomës dhe doli prej aty mbushur me aromën e lagështirës. Njeriu i huaj qëndronte ende tek dera dhe ishte në dilemë në duhej apo jo të hidhte një hap më tej. Kishte vizituar muze e rrënoja të së kaluarës historike. Kishte ngjitur male e kishte shkelur ndër lugje e lugina. Në çdo stinë të vitit ishte shkrirë me ngjyrat e tyre. Kishte hyrë në brendësi të shpellave të nëndheshme pa droje e hezitim. Ishte ndeshur me lagështinë e tyre, lakuriqët e natës. Megjithatë kurrë nuk ishte kalamendur si sot.

Këtu kishte mbërritur pasi kishte ecur mjaftueshëm për shtatë ditë e shtatë net. Shtëpia ishte e vendosur në një pjesë të pyllit që prej shtatë ditësh qëndronte i mbuluar nga një mjegull e dendur. Nuk mund ta përcaktonte qartë se në cilën pjesë të pyllit gjendej, por ishte e sigurt se këtu kishte mbërritur në kërkim të një strehe të sigurt. Mjegulla e dendur ia kishte humbur orientimin dhe ia kishte shkëputur kontaktet me pjesën tjetër të miqve. As ata nuk e dinin gjendjen e tij, po as ai nuk e dinte gjendjen e tyre. Pasi ishte rropatur me ditë të tëra me gjak të ngrirë duke shkelur me shumë kujdes mbi shtresën e parë të gjetheve vjeshtake, kishte shquar një njollë të errët të stërmadhe në mes të mjegullës.

Kishte ecur si mbi vezë, nga frika se mos kushedi nga kërcitja e gjetheve vjeshtake ndillte ndonjë kafshë të egër të atyre anëve. Në largësi jo shumë të madhe prej njollës së errët dalloi qartë një shtëpi druri njëkatëshe të vendosur mes pemëve. Kolonat e saj mbajtëse ishin vetë pemët. Edhe çatia e dyshemeja ishin ndërtuar sipas planimetrisë së vendosjes së pemëve. Pemët ishin aty që nga hershmëria e historisë së njeriut mbi tokë, ndoshta dhe më herët se aq. Dora makute e njeriut nuk ishte shtrirë ende këtyre anëve për të rrafshuar një histori të lashtë dhe për të lënë në vend të saj një shkretëtirë apo grinë e betonit.

U soll rrotull shtëpisë. Shtëpia kishte tri dhoma dhe tri dritare. Dritaret ishin të mbyllura nga pas me dërrasa druri që lejonin të shihje shumë më pak se pak në brendësi. E vetmja mënyrë për të hyrë në shtëpi ishte dera e saj kryesore. Ishte njëkanatëshe dhe asnjë kyç nuk e mbante mbyllur. Kjo e intrigoi edhe më shumë. E shtyu ngadalë dhe para tij u shfaq dhoma e parë. Ishte thjesht një dhomë e errët me shumë pak dritë, aq sa të mos përplaseshe pas mureve të saj. Asgjë për t’u shënuar. Asgjë për t’u mbajtur mend. Duke prekur me duar muret dhe duke ruajtur drejtimin e lëvizjes sipas tyre, preku derën që të nxirrte në dhomën tjetër.

Ndriçimi bëhej pak më i fortë dhe objektet bashkë me hijet e tyre dalloheshin qartë. Nuk mund të ngatërroje asnjë koncept mbi kategorizimin e objekteve në dhomë. Mbizotëronin enët e gatimit prej balte dhe enë prej qeramike fine më rrallë. Muret ishin të zhveshur nga zbukurimet, por pranë derës që të nxirrte në dhomën e tretë qëndronin varur dy tablo të pikturuara në dru. Mbi derë qëndronte një skulpturë. U përpoq të shquante sa mundej prej tablove, por nuk arriti të shquante ndonjë gjë konkrete. Mund edhe t’i kishte gërvishtur e t’i shpërfytyronte këto dy vepra arti, por ai e donte të bukurën deri në qelizën më të thellë. Skulpturën e përshkoi me pëllëmbën e dorës së djathtë dhe ndjesinë e çdo gdhendje e ndjeu përmes lëkurës deri në shpirt. I vetmuar, larg prej njerëzve dhe kushedi në do të arrinte t’i takonte dhe njëherë miqtë e tij, shtyu derën për të hyrë në dhomën e tretë.

Ndryshe nga dhomat e tjera, këtu ndeshi në rafte librash, të skeduar sipas periudhave të caktuara kohore. Në mes të dhomës kishte dy libra, njëri shumë më i madh se tjetri, ndërsa për kundruall tyre qëndronin skedarët e dy rafteve me libra. Librat e skedarëve përkonin me periudhat e tij jetësore, vit pas viti. I mori ndër duar dhe me emocion e druajtje lexoi ndër to jetën e vet. Çdo gjë e përpiktë. Duke lexuar librin e jetës, iu kujtuan edhe ngjarje që i kishte harruar krejt. U prek dhe derdhi lot ndjesie teksa lexonte nëpër rreshta edhe gjëra të cilat nuk do të donte të ishin aty, por ja që e ndodhura nuk mund të zhbëhej. Po dy librat në mes të dhomës ç’të fshihnin vallë? Me lot ndër sy dhe keqardhje për shumë nga ngjarjet e shënuara në skedarë, hapi librin më të vogël. Në atë libër gjeti pjesën më të vështirë të jetës. Hapi librin tjetër dhe gjeti pjesën më të madhe të jetës të kaluar në sakrifica sublime për të mposhtur pjesën e vështirë të saj.

Ndali për një çast dhe kujtesa i solli imazhin e skulpturës në krye të derës së dhomës së tretë. Ishte një peshore. Peshorja e jetës së tij. Tashmë i dukej vetja në provimin më të madh të jetës. Drithërima ia përshkruan trupin dhe ende nuk po arrinte të kthjellohej se si arriti deri këtu e çfarë na paskan qenë këto gjëra tepër intriguese që gjeti këtu mbi jetën e vet. Nuk e kishte pritur kurrë këtë befasi të jetës, aq me tepër në një udhëtim të cilin e kishte nisur plot shpresë në zbulimin e magjisë së vjeshtës në këtë cep të largët të dheut.

Një erë e lehtë dhe e butë e mbështolli trupin e tij. Aroma vjeshte ose pranvere nuk mundi t’i përcaktonte, por shikimi po i lëbyrej dhe trupi nuk po i bindej më. Disa çaste më vonë ishte veç një i huaj në dhomën e errët.