` . Dy fotografi – TV-SHENJA

Dy fotografi

Kur u ktheva prej Anej, n’xhep i gjeta dy fotografi, t’gdhenduna n’Frymën e Parë t’shpirtit tem t’lodhun. Dy fotografi ma t’bukura se Dielli, Hana, Andrrat e Gjumi. (Ma nuk e dashta gjumin. Më trazonte.) Secila ka nji hënëzë diellnore mahnitëse mrena vetes. Me ja kallxue dikujt, dro ka me m’marrë për të marrë, ndaj heshtohem

Shkruan: Fjolla SPANCA, Mitrovicë

Sot asht e djelë! Ose e dille! Ditë me diell. Rrezet e para e kanë përthekue Tokën tuj e veshun me dritë, e ajo asht ba si nji nuse, që po i bjen velloja e ashtu turpnueshëm, ul kryet teksa e shqyejnë me sy zemrat e hutueme. E mahnitshme Toka e shtatorit. E hapët, e gjanë, e randë… si valixhe druni earnueme me ullinj, fik e mjaltë.

Nashta po e teproj, por asht e djelë. Të djelave njerëzit kanë qejf me andrrue syhap. Ose me flejtë gjatë. Mbase tanë ditën. Gjumi asht nji aso gjendje që e davaritë boshllëkun e dynjasë, teksa i rrxon krejt kufijtë gri t’nji kohe që asht gjylpanë për Dashninë. Gjumi m’joshë më udhë t’pakryeme. Udhë që s’kanë sahat as semafor. Andej, asgja nuk ngutet. As cakrrohet. Madje, diftoj Liri dhe gzime t’vockla, aq sa me i ujitë tana dhimtë kryneçe t’krahnorit. Kur jam n’gjumë, e diftoj edhe bregun matanë, që asht ba qylym e mbi ta derdhen lutje t’ngujueme, e të zhurituna n’harresë. Shpesh, gjumi asht si nji tejqyrë, ku e lshoj shpirtin ngeshëm, bashkë me frikën e palosun ndën stinë. Pasi i shprazë idhnimet e kujtimet, ashtu përgjumësh e mbështes ballin n’sixhaden e lame më ujë t’akulltë krojesh, e pastaj përmendem; mendimet e zanat e arratisun prej mrena saora paqtohen, fiken, ikin, tërhiqen solemnisht, për me i ba vend heshtjes, Fjalës, Vetmisë. Kapak çdo pusi që trishton. As buburrecat nuk parakalojnë, kapërthehen akrepat ndërveti, Ti (ose unë) ndalesh, tuj shijue shtrëngatat e Frymës dhe Dashnisë që gjallnon pa e provu prekjen. Tuj e jetu, andrru prekjen.

Larg

Kur je larg shpisë, stinët çapiten me bojna tjera, e çdo pllambë Qielli ka diçka mangët. Secili që vjen me më takue mue, jabanxhien, e ndjej se ka me vete nji copë bukë – uratash prej krahnorit të nanës, kurse çdo Lutje që del prej odës së saj, m’i fashitë t’dridhunat e m’bahet se rreket me i hjek ndryshkun fjalëve që s’arritën kurrë me u shpërla prej mërzisë së mallit. Kur je larg, çdo kalldrëm i qytetit tand harrakat ka me rrëfye çudi e teka kalimtarësh. Qyteti ka me kallxue për dashnitë e para, lutjet e mrama dhe andrrat e pamujtuna. Fundja, kur je larg historitë tubohen tue shtu kshtu atë ndjenjën e pasosun të mungesës së diçkaje, a dikujt. Largesia asht nji emën i ftohtë: abstrakt dhe konkret, në të njejtën kohë. LA-rgësia asht nji shenjë që ti e unë, kena lanë di(gjith)çka për hatër t’diçkaje a t’dikujt tjetër … asht ai emni që t’pështjellohet n’loçkët’zemrës e ta zapton ate me ngashërim, pastaj të çliron sa herë çelet derë e shpisë per me e prue flladin e tokës që e ka shkel nana…

Me jetue larg oborrit ku janë mbjellun andrrat e dëshirat e para, naive, të brishta e t’përveçme asht nji lloj deke; nji shkëputje prej vetes dhe sepetit ku palohen përrallat e gjyshes, lojnat e mëhallës, stinët e fëminisë, fantazitë kuturu dhe pluhuni i harresës së hershme. anise tana këto, t’i kthejnë dhimtë në ninulla, që përthekojnë prej s’largtit, prap habitem se qysh munet Shpirti me jetue Larg, pa e kqyr biles veç nji herë, t’Dashtunin e vet?!

 Ernat e Tua

Kur u ktheva prej Anej, n’xhep i gjeta dy fotografi, t’gdhenduna n’Frymën e Parë t’shpirtit tem t’lodhun. Dy fotografi ma t’bukura se Dielli, Hana, Andrrat e Gjumi. (Ma nuk e dashta gjumin. Më trazonte.) Secila ka nji hënëzë diellnore mahnitëse mrena vetes. Me ja kallxue dikujt, dro ka me m’marrë për të marrë, ndaj heshtohem. A mundet kush me imagjinue si u ndjeva kur i kapa ata dakika, e i përjetësova? Prita me orë, ndën hije selvish të nji oborri t’madh, aq t’madh sa nuk e kujtoj as sot se prej kah hyna e si dola. Nejse. Në fillim, kur e gjeta vetën në nji odë sahatësh, i shtyja kambët me zor se akrepat sikur kishin ngecun e s’lunte gja. Zemra sikur kish marrë sinjale t’kodueme e s’po durohej ma. Prita gatë në nji oborr t’veshun me selvi. Cdo gja e mrekullueshme që kish lshue rranjë anej pari nuk ish ma e bukur sesa pritja gërryese para Portës së Amaneteve. Kam numru … pafundësinë. Jam rrotullu e kam kput plot fije floku derisa nji burrë aty pari ma bani me shenjë se ish radha jem me hi mrena …oh … doja me thanë, me hy mrena! (prej dertit, isha ba hi). Nisa me bubrrue ndër letra e kapak librash t’qendisun me Dashni t’paepun, kur papritun e gjeta trupin tem përbrinjë nji sënduku që s’pari, në mua përcolli dremitje, e besa edhe habi. S’kisha ma kohë. As më marrë frymë.

(pushim)

Për pak harrova me thanë, se kur po hyjsha aty mu deshtë me i heq kpucët. Isha zbathun. Jashtë flakë dynjaja. Dielli n’kup tuj u derdhë. Mrena, ish dimën, verë, vjeshtë, pranverë. 4 stinë, 7 ditë, 7 palë qiej. 100 inxhi. Krejt ishin, po çfarë kishte, sot nuk e di.

Në të dalun, e ruejta nji copë letër, ku e derdha mallin e moçëm të rrugëtimit tem andrrimtar, e t’pa gjumë. Ndoshta, nesër kur t’i gjejë hapat e ngatërruem, ka me shkrue sërish.

Sot, më asht lidh nji lamsh n’fyt e nuk m’len me pa ma larg se dy fotografitë.

Dje,

erdha n’Paqe dhe e Sigurtë!

erdha,

Qysh vijnë pulëbardhat detnave t’Butë!

 

Kur po vija,

Selvitë banin hije qosheve

e bojnat e hyzmetqarit

e flladitën Mallin!

 

Ashtu n’Heshtje, erdha!

si ai gjethi i vyshkun n’ramje

Molisun e habitun,

pa fjalë, pa bujë

Erdha te Ti

për nji bardak ujë!